mountainbike.be
05/11/2007
Toertochten

TT Aartrijke - 4/11/2007

Het gebeurt niet veel dat ik op zondag een TT rij, maar die van Aartrijke mis ik niet graag. Al was het maar om die 1 of 2 stroken die een mens anders niet kan doen. Ik had afgesproken met Yves ter hoogte van het tunneltje onder de autostrade ter hoogte van Beisbroek. Vandaar is het amper 8 kilometer naar de startplaats te Aartrijke-city. Ook Gino en Stijn zouden naar daar komen. Omstreeks 9u10 vertrokken we, en als snel werden we doorheen een paar stroken geloodst.

Deze waren een indicatie hoe de rest er zou bij liggen. De relatieve droogte van de laatste weken zorgt ervoor dat alles betrekkelijk berijdbaar ligt. Af en toe was er een kleine strook die eventje anders deed vermoeden, maar globaal gezien was het "vlammen" geblazen.

Maar het is ons niet om het hardrijden te doen. Wij gaan naar een TT om ons te amuseren. Uiteraard rijden we door, maar gemiddeldes laten ons koud. Als je heb daarvoor doet, kan je beter aan een wedstrijd meedoen. Daar kom je dan met allemaal gelijkgezinden aan de start. Ons stoort het niet als we eens een tragere deelnemer voor onze wielen krijgen. We laten die rustig zijn gang gaan, en waar we kunnen, steken we die dan voorbij. Het spreekt voor zich dat we dat alleen doen als we niemand in gevaar brengen.

Maar goed, terug naar de TT. Na de eerste stroken, ging het richting Wijnendale. En daar bleven we een hele tijd kronkelen van het ene naar het andere weggetje die dit dorp rijk was. Ook het bos van Wijnendale werd aangedaan. Onmiddellijke herkenden Yves en ik stukken die in de nachtelijke TT van Torhout zitten. Algauw kwamen we aan de eerste bevoorrading. Daar lieten we ons de versnaperingen als koek binnengaan. En hier kon je ook soep krijgen. ik heb het deze keer aan me laten voorbijgaan, maar als het echt koud is, dan smaakt dit dubbel zo goed. En je lichaam kan er zich een beetje aan opwarmen.

Af en toe lieten we ons eens goed gaan. We reden bepaalde stukken goed door, en dat was best leuk. Ook viel het ons op, dat eenmaal we de splitsing passeerden, het een pak rustiger werd. Er kon gekozen worden tussen 30 en 50 kilometer. Wij reden de laatste afstand. Na Wijnendale reden we richting Eernegem. Ook daar kenden Yves en ik bepaalde stukken, al was het omdat we toen grandioos verkeerd reden. Ook hier mochten we proeven van een paar privé stukken, en dat was telkens genieten geblazen.

In het Vloethemveldbos, kregen we op een bepaald moment een singletrack aangeboden. dat ging allemaal heel goed, tot we aan een toch redelijk diepe gracht kwamen. Veiligheidshalve namen we die te voet. Maar het bloed van een MTB'er kruipt waar het niet gaan kan, en keerden Stijn en ik even terug om toch een poging te doen. Yves bleef op veilige afstand kijken, en verkneukelde zich al op hetgeen zou staan te gebeuren. Gino bleef niet wachten, en reed pijlsnel door tot aan de volgende ... gracht. Daar is hij grandioos over de kop gegaan, maar buiten het oog van ons.

Mijn poging was al even komisch. Ik kwam voorzichtig aangereden, bestudeerde kort de mogelijkheden, en stuurde met de precisie van een chirurg mijn Bulls de gracht in. In plaats van langs de andere kant mooi naar boven te komen, besloot de natuur om mij tegen te werken. Mijn voorwiel plantte zich genadeloos tot aan de as in de modder, en de rest van mijn MTB, inclusief zijn berijder, werden ongenadig als over het stuur geworpen. Ik voelde me als een jockey die door zijn paard in de steek werd gelaten.

Uiteraard werd dat "beloond" met gelach van Stijn en Yves. We bleven even kijken hoe de anderen het deden, maar de meesten vonden het nogal verdacht dat we daar bleven staan. Zij kozen eieren voor hun geld, en stapten af. Een wijs besluit.

Via het Vloethemveld kwamen we in de omgeving van Snellegem. Ik zei net tegen Gino dat we waarschijnlijk geen 2de bevoorrading zouden zien, toen we na de eerstkomende bocht er bijna pardoes binnenreden. Ook daar smaakten de koeken lekker. Nog vlug een Aqarius binnen kieperen, en hop ... weer weg. Maar dat was zonder Yves gerekend. Die bleef "plakken", en met hem Stijn ook. Gino en ik reden onverstoord verder, en het koste Stijn en Yves een pak energie om weer bij ons te komen. En net toen naderden we het hoogtepunt van deze TT. Aartrijke ligt op een kleine hoogte, en dat besef je na deze TT altijd. Je wordt eerst ergens naar het laagste punt van Aartrijke gestuurd, en dan mag je dor de velden weer naar boven. Maar nu lagen de paadjes er nog goed bij. Vorig jaar bleef de modder zo hard aan je fiets plakken, dat die ogenblikkelijk een paar kilogram zwaarder werd.

Na deze leuke helling in de velden, kregen we de laatste rechte lijn in ons vizier. Tijd om eens alle registers open te trekken. Aan 40 km/u (kan ook meer geweest zijn) vlogen we naar de aankomst. Daar zagen we een lange rij wachten aan de afspuitstand, en beslisten we om direct naar huis te rijden. Na ongeveer 70 kilometer stond ik weer thuis. Na een weer gezellige voormiddag met de fietsvrienden, mocht ik weer genieten van een lekkere maaltijd die mijn vrouw had klaargemaakt.

Hans Dobbelaere aka I-mac

Auteur: Kenneth Droeshoudt
Linkpartner

Deze site maakt gebruik van cookies om de site optimaal te laten werken.

Cookies zijn kleine bestanden die gebruikt worden om de instellingen van deze site te bewaren.

Cookies vertellen ons niet wie je bent.

Wil je meer weten over cookies, lees dan onze cookie policy