mountainbike.be
15/07/2019
Reisverhalen

Trinatura in La Roche: moeder, waarom crosstriatlonnen wij?

Een mountainbiker in de triatlon: het is niet langer een vreemd gezicht. Wat namen als Kevin Van Hoovels en Sébastien Carabin zijn gaan zoeken in de crosstriatlon? Wij zochten het voor u uit tijdens de Trinatura in La Roche. Een ijskoude kilometer in een stuwmeer, een slordige honderd kilometer technisch mountainbiken in Ardennenbossen en een trailrun (of was het trailwalk?) van tien kilometer later vonden we het antwoord!
Lekker technisch fietsparcourtje daar in La Roche
© Xavier Desse/Sportevents
Koudwatervrees aan het stuwmeertje van Nisramont
© Xavier Desse/Sportevents
Happen naar lucht, als de koude je om het lijf slaat
© Xavier Desse/Sportevents
Alleen onderweg in het bos: het beeld van deze Trinatura
© Xavier Desse/Sportevents
Af en toe kom je zelfs in de triatlon een bekend gezicht tegen, zoals deze sympathieke Britse
© Xavier Desse/Sportevents
Minpuntje: iets te veel snelle asfaltstroken voor m'n klimmersbenen
© Xavier Desse/Sportevents
De wissel: de vierde discipline van de triatlon
© Xavier Desse/Sportevents
Een bijzonder pittige trailwalk als afsluiter. Of was het trailrun?
© Xavier Desse/Sportevents
5u47 ’s morgens. De zon boven Bérismenil is nog niet wakker, maar ruim twee uur voor de start draai ik als allereerste deelnemer met m’n auto de lege parkingstraat in. Wie me persoonlijk kent, valt nu spontaan in zwijm: ik heb intussen de kwalijke gewoonte gekweekt om als één van de allerlaatste deelnemers mijn startbewijzen op te halen en me zelfs te moeten reppen om vóór het startschot aan de startlijn van mijn sportavonturen te staan. Hoeft het nog gezegd dat voor deze Trinatura La Roche mijn rust is vervangen door een gezonde dosis zenuwen?

Ik moet vandaag dan ook een stevig stuk buiten mijn comfortzone gaan. Het fietsonderdeel ligt met zijn cijfers (ruim 95 km en 2700 hm) en terrein dan wel perfect in lijn met de ritten die ik twee weken eerder nog afhaspelde in de Belgian Mountainbike Challenge, maar of de bakken regen en de vele wandelstroken van diezelfde BeMC me hebben klaargestoomd voor de zwemproef en de trailrun van deze Trinatura, en daarnaast ook voor de opeenvolging van de drie onderdelen die zorgt voor een wel bijzonder lange dag? Oelala, weet ik het zelf maar.

Dat zwemmen is in de week voor de wedstrijd het meest besproken item in de WhatsApp-correspondentie met mededeelnemer Bart. In mei nog geen sprake van tropische omstandigheden, wel van temperaturen die ’s nachts nog flirten met het vriespunt. De vingerproef daags voor de wedstrijd brengt geruststelling, maar die bleek onterecht: als ik samen met 73 anderen om 8u00 bij de start van mijn Trinatura het stuwmeer van Nisramont in plons, slaat de koude me ondanks mijn dik zwempak letterlijk om het lijf en moet ik me net als mijn mededeelnemers door de reflexmatige paniekreactie bijten die iedere triatleet kent.

Het is reppen om de staart van het peloton bij te houden in schoolslag, tot mijn ademhaling kalmeert en ik me eindelijk weer comfortabel genoeg voel om traag maar gestaag in crawl te gaan. Bijna de hele tijd waakt één van de vele kajaks moederlijk op me. De Vlaamse organisatoren van Sportevents zijn zo beslagen dat er tijdens de hele dag organisatorisch amper iets op te merken valt. Van onthaal, signalisatie, de uitgebreide bevoorradingen, tijdswaarneming tot de motivatiespeeches van de ‘public adress’ Hans Cleemput aan de finish: het klopt. Al ontbreekt diep in hartje Ardennen wel wat Waalse ‘couleur locale’.

In de wisselzone verlies ik als gelegenheidstriatleet zoveel tijd dat de andere deelnemers intussen al minuten gaan vliegen zijn. Geen punt: ik heb me vandaag net als in de voorbije BeMC voorgenomen niet om te kijken naar mijn positie maar enkel naar het succesvol afronden van dit avontuur en het ophalen van het wel bijzonder coole finishershirt – dat is voor een matig getalenteerd sporter als ik vandaag al een prestatie op zich. Ik zit nog maar amper op de fiets of ik mag nog tweemaal het water van de Ourthe door. Alsof ik intussen nog niet genoeg water had gezien voor een dag…

Wat daarna volgt, is Genieten met de grote G. Aangezien het technisch gehalte van de gemiddelde crosstriatleet een stukje lager ligt dan dat van de gemiddelde marathonbiker (sorry jongens en meisjes!), had ik me onderweg niet aan veel technische hoogstandjes verwacht. Blijkt dat reuze mee te vallen zeg: ik krijg niet alleen de veeleisende afdalingen rond Maboge voor de wielen die ik intussen met de ogen toe naar beneden kan, maar ook heel wat lekkers wat ik nooit eerder heb geproefd. Iedere afdaling kan ik m’n glimlach niet onderdrukken als ik in baggybroek enkele wandelende triatleten voorbijga die intrinsiek beter getrainde sporters zijn dan ik.

Al dat technisch werk wacht trouwens niet eenmaal, maar tweemaal: het fietsonderdeel wordt na een aanloop vanaf het stuwmeer over twee dezelfde ronden afgewerkt. Kans tot verveling in lus 2 is er niet, ook al is het deelnemersveld intussen helemaal verspreid en rijd ik quasi de hele tijd alleen: de hemelsluizen boven La Roche gaan breed open (wanneer hadden we dat nog meegemaakt…) en zelfs ik als ervaren biker krijg het door mijn bemodderde banden lastig op de natte rotsen en wortels. Met wat geluk houd ik me recht. Tussen al dat dalen liggen er uiteraard ook flink wat fysiek veeleisende klimmen te wachten, en helaas ook wat meer asfalt dan me lief is.

Wanneer de vermoeidheid toeslaat? Ergens aan het eind van uur zeven. Op de flanken van de beruchte Muur van Borzée, om precies te zijn. Gelukkig moeten we die in deze Trinatura naar beneden, maar rondom rond wacht er uiteraard ook flink wat klimwerk. Daar begin ik intussen verdacht veel te lijken op die tube waaruit u net het allerlaatste grammetje tandpasta hebt geknepen. Het einde van mijn fietsproef voelt als een aankomst (da’s al de tweede keer, vandaag), maar stoppen mag nog altijd niet. Terwijl de snelste deelnemers al een tijd aan de La Chouffe toe zijn, sloef ik me de wisselzone door en schiet ik in m’n loopschoenen.

Dat lopen mag dan wel mijn beste sportdiscipline zijn (ik vraag me soms af of ik mijn MTB-tochten niet sneller zou kunnen afwerken zónder fiets), in deze Trinatura schiet daar bitter weinig van over. Terwijl de te strak aangespannen timingchip onder mijn kous pijnlijk in mijn enkel begint te snijden (een maand later waren de wondjes bijna geheeld), vind ik in de openingskilometers bergaf een goed tempo. Maar dat stokt als ik de eerste rotsen zie opduiken. Blijkt dat ook de loopproef vandaag van een stevig off-the-road gehalte is. Terwijl ik me over ruwe rotspartijen hijs en nadien wandel-loop-wandel-gewijs de eindeloze slotklim omhoog sjok, valt het me in hoe mooi deze trailrun op zichzelf al is.

Acht uur, 25 minuten en zestien seconden: zo lang ben ik uiteindelijk onderweg vandaag. Jawel: 8u25’16”. Fysiek een pittige werkdag, mentaal ook: aan het eind van zo’n marathonsessie heb je wel heel veel op jezelf ingepraat. Blij dat ik na de finish ook nog even de collega-deelnemers kan spreken, die ik tot deze morgen van haar noch pluimen kende. Het moet gezegd: viel het mij in enkele sporadische triatlonuitstapjes in het wegcircuit op dat er een groep triatleten bestaat die een dosis zelfrelativeringsvermogen mist, dan is de sfeer in het crosstriatloncircuit een stukje meer down-to-earth en gemoedelijk. Ware het niet van de loopschoenen rond m’n voeten en de wetsuit die nog lag te wachten in de wisselzone, ik had me zo in de mountainbikewereld gewaand.

Is het een aanrader, zo’n Trinatura, ondanks de deelnameprijzen die in de triatlon een stukje hoger liggen dan in het mountainbiken? Het fietsparcours van deze wedstrijd in Bérismenil biedt op zich alleszins al ruim voldoende om iedere mountainbiker uit te dagen. En de voldoening die je overvalt als je na zo’n lange strijd met jezelf over de finish komt van een extreme triatlon als deze, die is zalig. Maar mijn ‘personal best’: dat heroïsche gevoel gemixt met opluchting dat je bekruipt als je na de zwemproef op blote voeten richting je fiets rent, in een strijd verwikkeld met je zwempak, hartslag ‘driehonderd’, terwijl het water alle kanten je neus uit spuit!

Zin gekregen in dit soort uitdaging? Op 21 juli organiseert Sportevents de volgende manche van de Trinatura-reeks in dezelfde streek: de Nisraman. Daarin wordt het fietsgedeelte opgesplitst in een racefiets- en MTB-proef.
Auteur: Simon Lamon
tags La Roche Triatlon Crosstriatlon Trinatura Sportevents

Deze site maakt gebruik van cookies om de site optimaal te laten werken.

Cookies zijn kleine bestanden die gebruikt worden om de instellingen van deze site te bewaren.

Cookies vertellen ons niet wie je bent.

Wil je meer weten over cookies, lees dan onze cookie policy