Commentaren:
Bruno Degloire (29/8/2009) Vorige zaterdag ( 29/08/09 ) heb ik een poging ondernomen om de groene lus van deze route te rijden, en dat had ik beter niet gedaan. Ik ben vertrokken aan de sporhal van Deerlijk, en het viel mij al snel op dat sommige richtingaanwijzers helemaal afgetrokken waren van de zon. Ik moest op sommige plaatsen echt stoppen om te zien naar waar de pijlen wezen en welke kleur ze hadden... Na enkele kilometers kwam ik toe aan de kerk van Sint-lodewijk, en daar was geen pijl meer te bespeuren. Na lang zoeken kom ik dan toch weer een pijl tegen die er wel op wijst dat ik van de verkeerde richting kom, en dus al een stuk van de route gemist heb. Vanaf dat punt kom ik weer de groene pijlen tegen, maar die brengen mij vreemd genoeg terug naar de kerk van Sint-lodewijk... Ik heb het dan maar opgegeven, en ik ben dan maar via Zwevegem naar “de gavers” in Harelbeke gereden om mij uit te leven. Onderweg kwam ik dan nog een paar keer een groene pijl tegen, maar mijn goesting om die route nog te volgen was volledig weg. Toen ik naar de sporthal van Deerlijk belde om melding te maken van de gebreken in deze route, gaf de persoon die ik aan de telefoon kreeg grif toe dat ze wist dat deze route volledig verwaarloosd is. Ze beloofde mij dat ze het ging “doorgeven”, maar ik weet niet wat ze nu in feite van plan zijn. Ik ben van de streek, en het was dan ook niet zo erg. Iemand die van ver is gekomen om die route eens te rijden zal er zeker veel minder mee kunnen lachen.
Mathijs Verstraete (13/4/2009) Heel mooie streek, maar kan met gemak gereden worden met een gewone stadsfiets. Heel veel padjes zijn verhard met betonstenen, zodanig dat het offroad gevoel snel weg is. Leuk om te fietsen, maar beetje ik was een beetje teleurgesteld op vlak van mountainbike gehalte.
Patrick Jaxcsens (22/6/2003) Vrijdag 20/06/03 hebben we de 85 km van Anzegem en omstreken gefietst. Een stralende zon en een stevig windje zorgden ervoor dat het geheel een sportief ontspannend karakter kreeg. We zijn gestart aan de sporthall van Harelbeke, waar we vriendelijk zijn ontvangen. Via de Gavers kwamen we terecht bij het kruispunt met de grote baan in Deerlijk. Geen pijltje gezien, dus maar de gouden mountainbike regel gevolgd: rechtdoor. Dit bleek dan ook te kloppen. Door de dorpskom fietsend begonnen we wel wat te twijfelen of dit wel een mbk route was. Maar daar was de eerste strook steenslag al. Zou het dan toch nog meevallen?
Kerkwegels en steenslagwegen volgden elkaar, gemengd met lange stroken asfaltbaan, op. Af en toe even zoeken naar pijltjes deed al snel onze gemiddelde snelheid afnemen. Maar het uitzicht van alle akkers die weelderig in bloei staan, deden snel de speurtocht naar overwoekerde pijtjes vergeten. Na vijf uur fiesten waren we weer in Harelbeke. Op de tellerstand stond 87Km. Dan zijn we toch nog niet zoveel misreden.
Al bij al was het een leuke tocht, die ondanks de speurtocht naar overgroeide pijltjes tof is om te doen. De strakke wind heeft veel toegedragen om het sportief iets hoogstaander te maken. De doorsteken van groen naar rood en omgekeerd zijn goed aangegeven. De verhouding pad/baan is waarschijnlijk wel 80/20. Een snel parcour die bij goed weer aangenaam is, was dan ook onze eindconclusie.
de Testo Boys (31/3/2003) Wie enkel de eerste zin van een verslag leest, het beknopte verslag: Wau! Auw! Miljaarde & Yieha.
Het uitgebreide verslag: de Testosterone Biker Boys hebben (daags na de E3-prijs, 30/03/03) grote goesting. Goesting in een nieuwe tocht. De keuze valt op Anzegem (beetje in de buurt van Harelbeke). Daar aangekomen monteren de Boys hun flitsende bolides. Testo WD moet ervan pissen. Hij loopt het sportcentrum binnen. Een man van het sportcentrum komt buitengelopen met een folder. Erop de volledige mountainbike-route. Hij informeert zelfs even of de Beruchte Testo Boys zullen douchen achteraf. Kan hij nog snel even de verzamelde pers bijeenroepen. De Testo Boys vinden dit uiterst sympathiek, maar bedanken beleefd.
Wat volgt: de Testo Boys hebben de keuze tussen de groene, blauwe en rode route. Uiteraard gaan ze voor rood (31 km). De eerste drie kwartier vallen samen te vatten als: "voorlopig ok!": leuke, snelle, wervelende route, hoofdzakelijk asfalt. Aandacht op de bordjes is vereist, want de route zet je de hele tijd op het verkeerde been. Gelukkig kennen de Boys links uit rechts en vermijden ze op die manier ongelukken. De Testo Boys gaan voluit, anticiperend op een recordtijd.
Even na Kasteel Vichte zien de Testo Boys 2 rode pijltjes aangeduid. Eentje naar links én eentje naar rechts. Dit is een logica die de Testo Boys vreemd is. Ze proberen de rechtse (daar is een veldweg, véél beter!) maar merken dat dit niet de goede is. Het is nl. een overgangsroute naar groen. Testo Boy WD is door het dolle heen. Hij lacht en weent. Een woordje uitleg. Stel je maar een Testo Boy door die vlakaf door een grote koeiestront rijdt (wahaaaaaaa! -> lacht) en even later de elasticiteit van de rechterteelbal test op zijn zadel (aaaaauwwww! -> weent). De Testo Boys bieden de plaatselijke boer een welgemeend excuus aan. Want de koeien in de wei zullen toch wel zo'n weekje zure melk geven. Misschien kan de brave man het zaakje nog verkopen als Griekse Yoghurt met Bifidus.
Terug aan het onduidelijke pijltjesgedoe zetten de Testo Boys een verschrikkelijke gaswolk neer. De darmpjes doen perfect hun werk. Voor diegenen die deze route nà de Testo Boys rijden: waar het enorm op de adem pakt moet je naar links. Het is graag gedaan.
De Testo Boys voeren hun verschroeiende tempo op. Nietsvermoedend. Want dan begint deze route plotseling echt 'rood' te zijn. We krijgen een reeks hellingen en bergen voorgeschoteld. Zonder verpozen. De Testo Boys moeten even hun kleine versnelling inschakelen. Tippen aan de 'motherfucker' kunnen deze bergen niet, maar het scheelt niet veel. Ter info: de 'motherfucker' is de Patersberg op de Kluisberg-route. Een muurtje om u tegen te zeggen.
Onderweg komen de Testo Boys nog terecht in een groep wandelaars. De zowat 70 personen sterke groep sluit de jongens in. Vijf minuten verder, een pak complimentjes én enkele echtelijke ruzies ("waarom zie jij er niet uit als zo'n Testo Boy!") kunnen de Boys verder. Aangezien er publiek is, forceren de jongens zich en racen ze een helling op. Woeha! Het is niet eenvoudig de last van beroemdheid te dragen - dat geven we graag toe.
We eindigen in schoonheid. Anzegem binnen in een tijd van 1u 40min. Willen de Boys nog wel 's opnieuw proberen. Zullen ze hun Testo-krachten doseren (wat minder in het begin, alles op het einde), in een strijd op een véél betere tijd. Maar laat toch alstublieft dat mooie weer losbreken. Wééral geen schaarsgeklede dames gezien onderweg. Want... daar is het de Testo Boys eigenlijk allemaal te doen. Voor wie het interesseert: Testo Boy WD reed vandaag op een drinkbus cognac, Test Boy Johan op moedermelk. Vanwege dat veilige, huiselijke gevoel, begrijpt u. |
ANZEGEM 
