Stefan Liedts (10/2/2008) 9 februari, een prachtige lentedag, blauwe hemel, 14 graden engeen wind. Ideaal weer voor een tochtje. Ditmaal viel de keuze op de blauwe lus in Meise.Omdat ik in Brussel woon, kies ik als startplaats niet de Sportschuur maar de voetgangersbrug over de A12.In het begin rij ik langs dure villawijken en rijke joggers.M'n modder-outfit lijkt wat belachelijk.Hier geen blaffende honden, enkel mooie metershoge hagen.(zie later) Dan is er de klim op de Fluxenberg, deze wordt beloond met een vergezicht op Brussel en blinkende Atomiumbollen.Aha, vlak voor Oppem toch één smal paadje om te biken! Aangekomen in Wolvertem-centrum raak ik direct de pijltjes kwijt en rij met de gps naar de Sportschuur. Na de Sportschuur blijft de ellendige Eddy Merckx-sfeer nog even nazinderen : allerhande wielertoeristen die denken dat ze den Eddy zelf zijn snijden me overal de pas af zonder een blik waardig te gunnen. Hopelijk wijkt het traject snel af van die klote "Eddy Merckx"-dikkenek-route.Oef, de scheiding volgt al snel. Maar nu schotelen ze je allerlei offroad-stukjes op die eigenlijk gewone modderige veldwegen vol putten zonder charme, ziel of mooie landschappen zijn.Amai Gérard.Het lichtpunt komt er als je Sint Brixius binnenrijdt en langs het Eddy-huis passeert."Nu snap ik waarom ze me hierheen stuurden..." Daarna blijft de route echter aanmodderen zonder charme en tussen veel irriterende woest blaffende honden die ditmaal armtierige huisjes bewaken. 's Zomers kan je in Mierendonk aan de watermolen je ellende verzuipen op een mooi terras aan de visvijver gelegen aan een watermolen. Daarna sturen ze je eerst langs een roodgekleurd motocrossparcours om er zeker van te zijn dat je bike goed smerig is voor niks. Als dessert mag je langs een nieuwe verkaveling passeren waar de mensen hun mountainbikes staan af te spuiten maar jou express geen blik waardig gunnen. Ga liever naar de routes in Lennik, Overijse, Asse, Dilbeek of zelfs Hoeilaart. In Meise dient enkel de A12 een hoger doel.

Erwin Lackmans (10/2/2008) Vandaag, zondag 3 februari 2008, geen zin om weer eens deel te nemen aan een overvolle toertocht en vermits de vrienden en buren toch allemaal op weekend, skivakantie zijn nog eens de Blosotocht van Meise proberen.  Thuis in Grimbergen, vertrokken om 09:15.  Er staat een fris windje buiten en warm kan je het ook niet noemen. Eerste 2 km opwarming richting ‘s Gravenmolen waar ik inpik op de Blosoroute. Wat hebben ze daar nu allemaal op dat pad gestort????? Oude rode asfalt, waarschijnlijk afkomstig van fietspaden, fijn gemalen, waar je lekker in wegzakt. De eerste vijfhonderd meter al in het rood en dit is nog maar het blauwe gedeelte van het parcours. Daarna lekker kunnen recupereren over het asfalt langs de A12, Plantentuin van Meise, tot aan de molen van Amelgem, toch wel een veneinig klimmetje achter de plantentuin. Veel asfalt tot bovenaan de “vijf wegskes” (of zijn het er zeven?) Hier moet een keuze gemaakt worden. Rijden we rechtsaf naar Oppem (blauwe route) of kiezen we voor de skyline van onze hoofdstad aan de linkerzijde? Vermits ik nog maar een 10-tal km ver ben gooi ik me in de modder en kies ik voor het rode parcours. Ploeteren en vroeten door de, op sommige plaatsen hard bevoren en andere blubberige, modder. Lange afdaling naar Ossel waar m’n GPS het begeeft (battery low). In Ossel de steile klim naar de zendmast, baantje oversteken en terug naar beneden richting Oppem. Nog niet genoeg geklommen, naar links weer richting zendmast over slechte wegen (losse stenen) Plots begrijp ik waarom het zo moeilijk gaat, m’n vork stond vast. Even dit euvel verhelpen en het gaat veeeeeeeel beter. De beklimming gaat vlotjes en nu op adem komen richting Brussegem. In Brussegem nog een lastig stukske aan de appelbomen van het Torenhof. Opnieuw veel asfalt richting Patty (Linthout). We kunen niet stoppen want het is maar open vanaf 12:00, dus opnieuw de velden in. Plotseling staat daar een enorme zwarte stier naast mij (gelukkig aan de andere kant van de draad). We moeten hier wel geconcentreerd blijven want met draad langs beide kanten van een glibberig singletracksken zou een val serieuze gevolgen kunnen hebben. We steken de baan Merchtem – Wolvertem over en volgen de rode pijltjes, afwisselend asfalt en veldwegen. Aan transportbedrijf Lathouwers opnieuw het open veld in en hier begint de wind te spelen, vooral de tegenwind. We komen aan in Imde waar we een stukje meepikken van de Eddy Merckx route tot in Wolvertem. Even naar rechts kijken,  Kasteel van Imde i echt wel de moeite waard. Hier aan de sporthal is het eigenlijke vertrek van de Miel Van Cauter route , dus beginnen we aan  de blauwe pijltjes. Deze zijn veel beter zichtbaar want het rood was er op de meeste paaltjes al af. We rijden door de velden van St-Brixius-Rode  (Heel lekker ijs) waar de wind zich ook weer moet laten gelden. Door een stukje natuurgebied naar het Ijsfabriek van Strombeek in Nieuwenrode. Hier een strook bergop met wind op kop, pfffff en nu door het veld naar Beigem. In feite zou ik nu een stuk kunnen inkorten maar ik wil de route helemaal uitrijden, dus op de tanden bijten.  Nog een stukje bergaf naar ’t fabriek van onze grootste Belgische wielrenner, Eddy Merckx en daar door de modder en het slijk bergop ploeteren richting Grimbergen. Opletten bij het oversteken, en vriendelijk dag zeggen tegen de 4x4 bestuurder die me laat oversteken. Prachtig vergezicht met rechts het atomium, midden de basiliek van Grimbergen en voor ons de kerk van Beigem. In de afdaling kom ik nog twee andere MTB’ers tegen, maar die zien er nog heel proper uit. Baan Grimbergen – Wolvertem oversteken en een laatste klim over de kasseitjes en veldweg, maar deze keer zit de wind in de rug, ‘k ben hier nog nooit zo vlot opgereden. Nu over het asfalt terug naar m’n vertrekpunt. Voor de ‘s Gravenmolen nog een technisch stukje vanwege werken van Aquafin en door het centrum van Grimbergen naar huis.
Besluit: Heel leuk toerken, toch wel veel asfalt, rode pijltjes moeilijk zichtbaar en sommige ontbraken (op het stuk dat samenliep met de Eddy Merckx route, tussen Ossel en Wolvertem). Het stuk in Ossel - Brussegem is verregweg het leukste maar ook het zwaarst. Aan te raden bij droog weer.

Gwendolyn Gyssels (1/6/2005) Regen, wind en kou. Zo werd het Pinksterweekend aangekondigd. Daarom zien we af van onze geplande kayaktrip en ruilen boot voor MTB. Het BLOSO-parcours in Meise staat al enkele weken op ons to-do-lijstje: hoog tijd om dit eens af te vinken.
Op de parking in Wolvertem aan de Sportschuur staat nog steeds een venijnig windje als we uitstappen, maar de beloofde regenbuien zijn blijkbaar elders heen getrokken en het parcours ligt er droog bij. We kiezen dus voor de volle 42 km door de blauwe en de rode lus te combineren. We zijn nog maar net de A12 over gestoken en de trend voor de blauwe route wordt al meteen gezet: overwegend onverharde wegen tussen akkers, weilanden en bossen. De blauwe lus stelt geen hoge eisen aan je stuurvaardigheid. Je komt er geen moeilijkheden tegen, op één uitzondering na: een smal pad tussen een afrastering en een diepe gracht net voor je Sint-Brixius-Rode binnen rijdt. Waar er hellingen moeten worden genomen, liggen verharde wegen. De kilometertjes vliegen dan ook snel voorbij.
Als je de A12 voor de tweede keer oversteekt krijg je na een ommetje langs de Nationale Plantentuin van Meise de eerste echte helling te verwerken. Je wordt voor de moeite beloond met een weids uitzicht op het Atomium en omgeving. Hier schakelen we over op de rode lus én op groot plateau als we de steile afdaling naar de Duivelschuur voor onze neus zien opduiken. We denderen met een duivelse snelheid naar beneden en krijgen een helse schrik te pakken als ons voorwiel als een bezetene gegrepen wordt door een smalle overgroeide geul. Gelukkig zit er fris wijwater in onze drinkbussen zodat we deze occulte toestanden snel kunnen uitdrijven. Natuurlijk moeten we voor al dat geduivel boeten en worden we nadien twee keer richting zendmast boven op de helling gestuurd. Hierna gaat het letterlijk en figuurlijk bergaf met de route. De laatste 3 km lopen uitsluitend over asfalt en maken de lus ook 3 km langer dan aangekondigd.
Conclusie: de Miel van Cauter route is een perfect aangeduid MTB-traject. Op de blauwe lus hebben de organisatoren hun best gedaan om zoveel mogelijk onverharde en smalle wegen op te zoeken. Combineer je dit met de rode lus, dan krijg je er nog enkele stevige hellingen bij. Bij mooi weer kan je de route aan hoog tempo afleggen (wij halveerden de opgegeven tijd) en hoef je achteraf je fiets zelfs niet te kuisen (best niet tegen je fietsenmaker zeggen). Je kan het jezelf natuurlijk een pak zwaarder maken door te wachten op een stevige plensbui zodat de leemgrond lekker aan je wielen blijft plakken

Kenneth Droeshoudt (14/5/2005): Na de zoektocht van Lebbeke (zie routefiche) is de Bloso route van Meise een ware verademing op het gebied van bewegwijzering. Pijl voor de afslag, tijdens de afslag en nadien nog eentje ter bevestiging maken dat je nooit het gevoel krijgt dat je van de route aan het afwijken bent. Staat er geen pijltje mag je er van op aangaan dat het rechtdoor is. Een drietal maal is het wel opletten geblazen als een pijl verborgen is achter begroeing.
Al direct na de start aan de sporthal steek je een eerste maal de A12 over en vervolgt de route zijn weg langs het glooiende landschap van Meise. Grote hellingen moet je niet verwachten, wel gaat het constant op en neer, dikswijls van dat 'vals plat'. Bovendien rij je vaak tussen de open velden, wat maakt dat de wind vrij spel heeft en het lijkt alsof je altijd tegenwind hebt.
De verhouding verhard/onverhard bedraagt ongeveer 40/60. Iets te veel asfalt dus, al zal dit in de winter misschien welkom zijn. Het onverharde gedeelte bestaat voornamelijk uit landbouwegen en deze liggen er na een periode van regen vaak verzopen bij. Rijd je op asfalt dan volg je meestal een stuk van de 'Eddy Merckx route' voor wielertoeristen. Op de blauwe route zijn alle beklimmingen trouwens op asfalt te doen. Opvallend veel paadjes tussen velden, nauwelijks een halve meter breed, zijn trouwens geasfalteerd.
Een fotoimpressie is te vinden in het Mountainbike.be Fotoalbum. Wegens tijdverlies in Lebbeke heb ik enkel de blauwe basisroute gereden, wie wil kan er nog een 15km lange rode lus aan breien.