Aansluiting is mogelijk op de route van Gooik , en dit tijdens de rode lus
NGI kaart verkrijgbaar (2€)

Commentaren:
Stefan Liedts (30/1/2007) Gisteren 30/01/2008 heb ik de groen lus van Lennik gereden. Ik hield m’n hart vast, want na het lezen van de oude commentaren op de website was ik ervan overtuigd geraakt dat ik  ofwel de weg zou kwijtgeraken ofwel een hersenschudding zou oplopen. Voor de zekerheid had ik me eerst maar een GPS-toestel aangeschaft, je weet maar nooit ! Door wegenwerken was de startplaats zeer moeilijk te vinden. Ik ben immers nog nooit in Lennik geweest. Gelukkig bewees de gps hier reeds z’n nut, en ben ik la seen padvinder zigzaggend tussen weggetjes en bulldozers aan de Sporthal geraakt. Ook hier weer Hoera voor de gps : de sporthal is zo onopvallend da’k er anders gewoon voorbij zou gereden zijn. Velootje van de auto gehaald, track in de pgs geladen en “vamos” ! Het tweede pijltje stuurt je zulk’n klein paadje op da’k er zelfs met de gps voorbij gereden was (er waren daar wel wegenwerken op de trottoir!). En dan waren we definitief vertrokken, kriskras door het Lennikse landschap. De wegwijzers zijn goed aanwezig, maar vaak verkleurd. En soms verwarrend ! Het groene traject kruist zichzelf zo vaak dat je kompas alle windstreken toont en dat je op veel plaatsen niet weet welk pijltje je exact deze keer eigenlijk moet volgen. Het tweemaal berijden van eenzelfde strook is zeer denkbeeldig, want je hebt constant een déjà-vu gevoel. Hier en daar een aardeweg, maar ik herinner me toch overwegend verharde wegen.Nu was het redelijk droog maar vlak na regenweken maak je ook hier (net zoals in Asse en Overijse) je derailleurs bruin. Weidse uitzichten over de 2 Lenniken en permanent uitzicht op Breugeliaanse kerktorentjes, dat mag je van dit traject verwachten. De plaatsen waar de groene, blauwe en rode lussen elkaar ontmoeten zijn zeer duidelijk aangegeven, in tegenstelling tot andere routes. Toffe chill-out route zonder technische moeilijkheden, beklimmingen noch trappekes ! Volgende keer doe ik de ander lussen wel eens. Maar eerst Meise en Maarkedal eens onveilig maken.

Gwendolyn Gyssels (1/6/2005) Een zonnige zondag, een paar goede vrienden en een mountainbikeroute in Lennik, de ideale ingrediënten voor een mooie roadmovie… die echter afloopt met een sisser.
Het is reeds 16h00 gepasseerd als we aan de sporthal Jo Baetens te Lennik het startschot geven voor een Groen-Rood-Blauw gecombineerd toerke van 42 km.
Het tempo ligt meteen vrij hoog maar is nog te verantwoorden door het late vertrekuur en het vele asfalt waaruit de groene route bestaat. Het enige oponthoud wordt veroorzaakt door het speuren naar groene pijltjes als we er weer ergens eentje zijn voorbij gef(l)ietst. De groene route laat je ondertussen alle kanten zien zodat je direct het noorden en alle andere windstreken kwijt bent.
De Blauwe route neemt het van de groene over als je zowat alle geasfalteerde boerenwegen in de nabijheid van Lennik hebt gehad. En dan komt het. Je bent nog maar enkele kilometers op dit nieuwe traject en daar is het. De klassieker der klassiekers van de mountainbike routes: de van vakkundig met gras overgroeide greppels voorziene veldbaantjes. Gwendolyn’s voorwiel komt vast te zitten en iedereen die haar tracht te passeren raakt met z’n wielen niet uit diezelfde greppel. En daar ligt plots iedereen op een hoopje. Het begint stilaan op een echte mountainbikeroute te lijken. Er komt wat meer zand en zelfs modder uit de ondergrond zodat het niet bij dit ene slippertje blijft.
Na ongeveer 30km komen we aan de verbinding met de rode lus. Nu neemt het verhaal een totaal andere wending, geen roadmovie meer maar een detectivereeks waar Sherlock Holmes een puntje aan kan aan zuigen. Alle aanwijzingen van de rode route moeten grondig worden opgespoord en op hun authenticiteit worden gecontroleerd. We rijden dan ook meermaals fout en wordt er af en toe enige creativiteit (en fantasie) met het afgedrukte internetplannetje verlangd. Als het ongeveer 19h00 is en we meer verkeerd dan juist beginnen te rijden worden de koppen bij elkaar gestoken.
Omdat we liever thuis van een warme douche genieten dan hier in het open Pajottenland herschrijven we de plot van deze route. We rijden recht naar de kerktoren van Lennik, en hier, onder het alziend oog van de Prins op zijn sokkel in het midden van de markt loopt het met een sisser af. De achterband van m’n mountainbike. In ijltempo, de opkomende regen niet te veel uitdagend, nog een nieuwe achterband gestoken en terug de fiets op richting auto.
Oh ja, voor de cultuurliefhebbers, de Prins is het merk / type van een Brabants Trekpaard.

Sabrina Van Strijthem (24/6/2003) Afgelopen zondag (22 juni 2003) de route van Lennik gedaan.
We waren met (te) hoge verwachten gestart blijkbaar. We zijn gestart aan de Jo Baetens sporthal, daar passeert de groene route... maar het tweede pijltje dat we tegenkwamen was plots een blauw, even gezocht naar een groen, geen te vinden, zijn daar dan maar ingeslagen, en bleek juist. Dit terwijl de blauwe route pas na ongeveer 15 km aansluit op de groene ??? Achteraf blijkt dus dat ze het niet zo nauw nemen met kleurtjes en zijn we op de groen route nog blauwe pijltjes tegen gekomen, en op de blauwe route rode (terwijl dit niet de aansluiting aanduidde naar die routes). Bon, ik veronderstel dat ze gewoon niet de juist kleur meer hadden ???
Na ong 10 km op de groene route ontbreekt er een pijltje, je komt van een helling, en kan dan ofwel links omhoog de "gebroken baksteen" weg op, ofwel naar links een licht dalend wegje, pijltjes genoeg op die plaats van paarderoutes, maar niets van MTB. Het is dus naar links, omhoog op die stenen. Voor de rest stonden er op sommige plaasten 4 pijltjes tegelijk !
De bewegwijzering is dus meestal wel okay, buiten bovenvermeld, punt, en buiten de kleuren die niet altijd kloppen.
Wij hebben groen en blauw gedaan, volgens de info zou dit 28 km zijn, maar het zijn er 31.
Lennik heeft zoveel moois te bieden, en dan is het zeer spijtig en echt frusterend dat je zeer veel op wegen rijdt waar ze bakstenen hebben op "gekapt", zeker als je dan quasi constant links en recht een mooi veldwegje voorbij rijdt....
Bovendien laten ze je op een gegeven moment in een veel te diep spoor rijden (allez, je moet van je fiets want dat ding is veel te diep), waar je dan quasi geen ruimte hebt om er naast te lopen..gezellig is anders als je weet dat er links van je 5 prikkeldraden lopen.
Echt een ontgoocheling ! Ik ben zelf uit de buurt en er valt ginder veel meer te doen voor een fantastische MTB tocht. Jammer. Ik kan dus niemand aanraden om deze route te doen, en zeker niet als je enige tijd met de auto moeten rijden om daar te geraken. Dan kan je beter die van Gooik of Affligem rijden.

Dirk Van Loo (16/8/2001)

• uitstekend bewegwijzerd, het is wel een recente route. Enkele pijltjes ontbreken, en dan is een plannetje wel handig.
• heuvelend landschap, constant op en neer, en dat maakt het na 42 km erg zwaar, geen echt steile stukken omhoog, wel enkele snelle (niet ongevaarlijke) afdalingen
• de 3 routes samen (42 km) zijn volgens mij langer dan aangegeven, ik voelde weinig verschil tussen de routes onderling qua inhoud
• veel offroad (80%) en geen lichtlopende stukken, maar verscheidene stroken tussen lang gras, of dokkerend over diepe putten, ... H olle weggetjes, in een bosje bergop, singletracks, ... het zit er allemaal in
• veel te veel compleet onberijdbare stroken: wegje met diepe sporen tussen twee rijen prikkeldraad, veldweg met zeer grove steenslag (zeg maar hele bakstenen), singletrack overwoekerd met netels en distels, ... tip: trek een lange broek aan in de nazomer
• mooie natuur, je ziet allerhande diertjes (hazen, fazanten, patrijzen, ...)
• na een droge periode waren sommige stukken erg zwaar dokkeren, na een natte periode moeten al deze wegen er heel heel zwaar bijliggen. Ik vraag me af of deze route wel mogelijk is na weken regenval.
• ik kreeg het op het einde moeilijk, mede door de vele slechte offroad stroken