Commentaren:
Chris Bogaerts (19/5/2010) Ik heb de blauwe lus zaterdag gereden. Toen ik vertrok was het een beetje betrokken maar wast later was de zon er bij. Heerlijk fietsweer! Wat het parkoers betrof kan ik de alleen maar een beetje treurig zijn. Links en rechts van de route zag ik mooie uitdagingen liggen waaronder als summmum de terril natuurlijk, maar daar gaat de route aan voorbij. Heel spijtig natuurlijk. Buiten enkele tracks in het bos leek voor mij het ganse parkoers beter te passen in de knooppuntenroute. De signalisatie viel al bij al wel mee. Spijtig is natuurlijk wel de men de signalisatie niet uniform plaatst. Op de ene plaats staat de signalisatie links, dan weer rechts, dan weer voor het kruispunt soms zelfs enkel na het kruispunt. Lijkt mij dat dit beter opgelegd wordt vanuit BLOSO. Wat me wel is opgevallen is, is dat de MTB niet echt geliefd is in de bossen daar denk ik. Op verschillende plaatsen lagen boomstammen op de route, sommige zelf gevaarlijk. Resultaat een mooie schaafwonde op mijn linkerbeen.

Peter De bruyn (7/7/2008) De beschrijving van Bloso geeft een perfecte weergave van het parcours. Ondanks 3 kettingbreuken en één lekke band blijft dit toch één der meest knappe parcours. Vele hellingen die op zich niet zwaar lijken maar op het einde van de rit zich toch lekker in je vermoeide lichaam nestelen.

Stefan Liedts (14/4/2008) Gooik, onbekend terrein voor me. Mét gps-track, maar zonder kaartje op papier begeef ik me er na m’n werk in 7 haasten naartoe. De groene lus blijkt een prachtig traject te zijn, echt fantastisch ! Er zijn massa’s singeltracks, prachtige landschappen die kunnen wedijveren met de Vlaamse Ardennen en prachtige vergezichten naar St Pieters Leeuw én Brussel. De pittige en technische klimmen op het parcours worden op de top meestal voldoende beloond. Er zijn ook veel rustige straatjes waar je niet voor uit je pedalen hoeft te klikken. Het enig verwaarloosbaar minpunt vind ik de 2 lange stroken vol steengruis en enkele korte strookjes met kiezelsteentjes, waar je alle concentratie nodig hebt om recht te blijven. Maar wie weet kan je op die plekken misschien een alternatief traject uit je mouw schudden. Kortom, een mooie route waar elke inspanning beloond wordt !

Bien Racemachien (9/11/2004): We zijn deze namiddag nog eens de blauwe en groene route van Gooik gaan rijden. In vorige edities was ons reeds duidelijk geworden dat blauw en groen een mooiere combinatie is dan groen en rood. Dit is echt een zalig parcours (en het zonnetje deed echt deugd...). Alleen, zijn de groene pijltjes erg verbleekt door de zon, deze zijn echt aan vervanging toe. Als je vertrekt aan DE CAM, en je rijdt groen en blauw, dan kom je na ong. 17km aan een kapelletje en je kan duidelijk zien dat er daar een bordje hing, alleen werd het plaatje zodanig met silicone bewerkt (misschien heeft men er een nieuw tegen gehangen, dan er nu dan toch niet meer is...) dat het niet leesbaar is. Daar is het dus rechtdoor ! Voor de rest niets dan lof, echt de moeite waard. En vooral : in DE CAM kan je niet alleen een sanitaire stop doen of iets drinken, helaal achteraan op het "domein" (links achter de schuur) staan 3 zeer propere douches mét warm water en de mogelijkheid om je fiets te kuisen : volledig gratis ! Een aanrader !

Gweldolyn Gyssels (23/9/2003) In de reeks 'Testen-van-BLOSO-mountainbikeroutes" krijgt u deze keer een kort verslag van de groene en rode lus in Gooik, samen goed voor 33 km. Onderdruk maar meteen die negatieve gevoelens die nu wellicht weer de kop opsteken bij de herinnering van onze vorige beschrijving van de BLOSO-route in Tongeren, want in vergelijking met Tongeren is het parcours in Gooik perfect bewegwijzerd en kom je onderweg niet voor verschrikkingen als prikkeldraad, overgroeide palletten en verdoken grachten te staan.

De groene lus van de Gooik-route is werkelijk schitterend. Het combineert een paar pittige hellingen van het Pajottenland met een aantal heel mooie en technische singletracks langs akkers en door bossen. De groene route is ook de route met het grootste MTB-gehalte: het traject is weliswaar niet overladen met extreme kuitenbijters, maar de lange glooiingen in het landschap beginnen je na verloop van tijd toch op te breken. De vergezichten die je af en toe krijgt zijn werkelijk adembenemend. De rode lus daarentegen is het saaiste deel van de tocht, want deze loopt voor de helft over asfaltbanen, en de baantjes die dan toch tussen de akkers lopen werden 'verhard' met steenafval. Tenzij je echt voor de kilometers gaat, kan je deze lus dan ook maar beter vermijden, want er ontbreekt bovendien ook een essentieel bordje. Misschien was de keuze voor de extra blauwe lus beter geweest? Naar het schijnt is deze lus veel leuker dan de rode en zelfs makkelijker dan de groene: de hoogteverschillen op de blauwe lus zijn kleiner dan op groene en het beetje asfalt wisselt af met gemakkelijk berijdbare veldwegen.

Fiets je deze tocht op een warme zomerdag, neem dan wat geld mee voor onderweg. Iedere keer dat het traject in een dorp passeerde, kwamen wij immers steeds dezelfde ijsventer tegen! En ik kan u garanderen dat je bij de derde of vierde keer echt wel begint te snakken naar een ijsje i.p.v. dat smakeloze water in je drinkbus.

Conclusie: de groene lus van Gooik vormt een bijzonder mooie mountainbiketocht in het Pajottenland, weliswaar zonder echt scherpe beklimmingen en afdalingen (op één uitzondering na) en is met zijn verhouding verhard/onverhard van 25/75 geschikt voor mensen die allergische reacties vertonen op asfaltbanen.

Gunnar Schmidt (29/12/2001) Vandaag reden wij een stuk (mijn bikemaat zat er volledig door) van de groene route. Veel rechte stukken dwars door de velden afgewisseld met asfalt verbindingswegen (om terug op adem te komen). Zeer mooie vergezichten maar niet zo technisch. Leuk (en zwaar) om te doen in de (onverwachte) sneeuw maar in de zomer zal deze route wellicht meer op een pleziertochtje lijken. De glooiende hellingen kunnen misschien wel zuur opbreken als je het volledige parcours uitrijdt. De bewegwijzering was tip top in orde!
Groot pluspunt op deze koude, natte winterdag: verwarmde douches aan het vertrek en aankomstpunt "De Cam". Zaaaaaalig! Er was echt niemand te zien en toch stonden de deuren van de 3 (of 4) verwarmde douchekamers open en draaide de verwarming: ! heaven ! :-)