Commentaren:
Brian Decrop (28/6/2011) Vandaag (mei 2011) hebben we een poging gewaagd om de Breugelroute Dilbeek te fietsen. Het was jammer genoeg een grote teleurstelling. We zijn gestart aan de sporthal Caerenbergveld in Schepdaal. We waren van plan om de de drie routes te combineren om zo de mooie 48km te rijden. Vanaf de start leek de rit meer op een zoektocht dan wat anders. We constateerden dat het parcours ook niet onderhouden wordt. Heel erg jammer dus. Na 9 keer verkeerd te hebben gereden met de nodige frustraties hebben we maar overgeschakeld naar de route van Asse die wel mooier is en wat meer uitdaging biedt. Wat het uitzicht betreft is de Dilbeek Breugelroute een no go. Los van de kortere paadjes en het schoonheid van het pajottenland fiets je te veel rond, naast en over de autostrade. De uitlaatgassen en de lawaaihinder is dan ook storend en niet appetijtelijk tijdens een mountainbikerit.
Uitzicht: 3/10
Uitpijling & onderhoud:
2/10
Uitdaging: 4/10
Stefan Liedts (10/2/2008) Een zonnige zondag. Na de teleurstellende Meise-rit van gisteren heb ik voor de korte pijn gekozen en ben direct terug op de fiets gekropen. De groene en blauwe lus van Dilbeek heb ik al eens gedaan en die waren reuze meegevallen. Als startplaats heb ik de doorsteek onder de Ring gekozen (op 15 min van bij mij thuis). T is nog wat fris maar de sfeer zit direct goed. Het autolawaai ebt snel weg, wielertoeristen vallen niergens te bespeuren en de shit-geur is er ook niet mee, alleen mooie wegjes in t verschiet. 97 percent van de pijltjes zijn aanwezig, maar de richtingsveranderingen zijn soms zo abrupt en/of pittoresk dat je er erg vlug overkijkt. Ik was eigenlijk vaak met m'n gps een pijltjeszoektocht aan het doen uit nieuwsgierigheid! Dit zeg ik enkel om bikers zonder gps te behoeden voor teleurstelling. Prachtige omgeving, veel soorten wegjes, serieuze klimmetjes (Snikberg!) en Breughel-toerisme (I love Breughel by the way).K ben voor t eerst gevallen met m'n klikpedalen. T was bij 1 van die abrupte koerswijzigingen, ik viel in stilstand om, paf op het asfalt, ik was ongedeerd maar m'n achterderailleur haalt van danaf rare streken uit met m'n ketting.Tja, da's het spel zeker. De doortocht door Dilbeek-centrum heeft geen uitstaans met mtb maar vormt een leuke afwisseling. Het probleem met de pijltjes kan opgelost worden door vooraf een pijltje te zetten, nu staan sommige pijltjes pas na de afslag, dus da's gokken waarheen. Maar toegegeven, op de rode lus staan er al het meeste pijltjes per hectare van alle Bloso-routes. De 25 km voelde wel even zwaar aan als de 45 van Meise gisteren ... Toffe route, warm aanbeloven, profs onder ons moeten desnoods maar gewoon versch Dilbeekroutes combineren !
Stefan Liedts (6/2/2008) Twee januari, een frisse winterdag in het Pajottenland. Ik heb me voorgenomen om vandaag Dilbeek en omstreken af te mtb'en.Ik weet nog niet goed of ik één of tweee lussen ga rijden. Daarom kies ik een strategisch beginpunt : de kerk van St Martens Bodegem, pal op de samenloop van de groen en blauwe lus.De gps bewijst al direct z'n nut want het eerste pijltje en het eerste petieterig paadje rij ik al argeloos voorbij. Met twee biken is op zo'n momenten handiger … De groene route telt veel facetten, maar kent geen technische moeilijkheden of grote klimpartijen. Wat ik persoonlijk wel minder leuk vond waren de veelvuldige passages langs manèges en paardenweiden, die de nodige hoeveelheden stront aan de knikker (eeuh banden) veroorzaakte.Persoonlijk vind ik dit niet nodig bij mtb-tochtjes. Aangekomen bij het Trammuseum in Schepdaal doe ik een bevoorrading in de Spar aldaar. Supervriendelijke bediening, m'n smos'ke werd omschreven als "beter dan EPO", dus had ik na de middag weer veel goeie moed.Op dat moment krijg ik telefoon van m'n schoonbroer dat hij me nog een paar klikpedaalschoenen cadeau doet.Hoe vaak moet ik nog zeggen dat je met klikpedalen niks bent als je in het huidige modderseizoen verzuipt in het slijk ... Het laatste stuk van "mijn" versie van de groene lus is een lekker bollende rechte lange quasi-afdalende singel track richting St Martens Bodegem.Wegens het vroege vertrekuur beëindig ik de groene route vlug en vlot en heb ik nog zin in de groene route. Op deze route merk je dat je dichter bij Brussel nadert en de verstedelijking slaat toe onder vorm van woonwijken en urban single tracks afgewisseld met trajecten door zeldzaam geworden veldwegen en stroken langs autosnelwegen vol putten en autolawaai. Die strook langs de E40 intrigeerde me voor het vertrek, maar eens ik er was vervloog alle idylle. De kilometertjes begonnen saai te worden en de aankomst in Bodegem was welgekomen. Al bij al een mooie route langs Breugel-taferelen, maar je kan evengoed de modderstroken achterwege laten en gewoon als een wielertoerist de asfaltwegen afbollen.
Peter De Bruyn (25/6/2006) Vandaag even naar Dilbeek afgezakt om er de plaastelijke route te verkennen. Gestart in Groot Bijgaarden en niet al te zwaar begonnen rustig en heuvelachtig parcour. De rode lus daarentegen levert wel een paar korte maar krachtige klimmetjes op. Zeer goed bewegwijzerd (veel nieuwe pijltjes) maar af en toe zaten we toch eens verkeerd omdat er eens een paar netels of een kamionette voor de wegbewijzering stond. Na een 47 km stonden we terug aan de sporthal.
Gwendolyn Gyssels (1/6/2005)
Blauw en rood
Goed voor 43 km mountainbikeplezier in Pajottenland, althans volgens BLOSO. Extra promotie: van ons krijgt u er nog 7 km gratis en voor niets bij. Aangewezen tijdsduur: 3u.
Rchtingsgevoel
Handig kenmerk om de aansluiting van blauw naar rood te vinden. Ook superhandig om einde van blauwe route zonder al te veel omwegen af te leggen. Absoluut kwijt na eerste kilometers blauw slalommen op 'Urban singletracks' (infra).
Eerste plateau
Overbodig MTB-attribuut. Hoewel rood alle hellingen van Groot-Dilbeek probeert aan te snijden, maakt asfalt er snelwegen van. Pajotse bulten zijn platte bulten, maar samen toch goed voor een totaal hoogteverschil van 350m.
Urban singletracks
Overheersend kenmerk van blauwe lus: smalle paadjes langs achtertuinen van riante villa's. Vaak abrupte koerswijzigingen, al dan niet tussen prikkeldraden en woest blaffende honden. Pure fun!
Grassei
Samentrekking van gras en kassei. Opeenvolging van grote, oneffen gelegde reeks stenen. Met gras overgroeid om bewijs van slecht vakmanschap te camoufleren. Schreeuwt om mountainbikes als grasmaaiers.
Extra large
Grootheidswaanzin van het rode traject. Probeert het aantal kilometers op te drijven. Te skippen wegens te lage modder/asfalt verhouding: de lus aan het spoorwegviaduct de Zeventien Bruggen in Sint-Anna-Pede en de lus aan het Cultureel Centrum de Westrand in Dilbeek naar de Taborgberg en terug.
Landschappen
Flitsen als een sneltrein voorbij. Van het kijk-eens-bij-me-binnen type tot grandiose vergezichten op de kamlijn tussen idyllische groene heuvels en een structuurloos kluitje grauw-grijze wegen en gebouwen.
Conclusie. De uitgezette Breughelroute weet de mooiste plekjes in deze verstedelijkte achtertuin van Brussel aan elkaar te rijgen via aangename wegen. Met uitzondering van de aansluiting van blauw naar rood, staan er onderweg meer dan voldoende pijltjes. Wij vonden de blauwe lus de mooiste omwille van de mooie singletracks tussen de achtertuinen van riante villa's. De rode lus gaat meer op en neer, maar jammer genoeg vooral via geasfalteerde wegen, en brengt het totale positieve hoogteverschil van de route op ongeveer 350m. De route is geschikt voor beginnende tot middelmatige mountainbikers. Ervaren mountainbikers die in korte tijd veel
|
Dilbeek 
