Commentaren:
Stefan Liedts (12/5/2008) Pinkstermaandag, 29 graden. Vandaag is de rode lus van Ronse aan de beurt. Noem het maar de Ronde van Ronse. Het is klimmen en dalen, terwijl je kan genieten van mooie uitzichten over de stad Ronse en de Vlaamse Ardennen. Gezien de hoge temperatuur heb ik wat getrichd en de hoogteverschillen wat afgeplat met behulp van de gps. De pijltjes zijn OK, hier en daar toch geen pijl gezien. Kortom, mooie route om je klimcapaciteiten aan te scherpen of om gewoon van het uitzicht te genieten.

Pieter Colpaert (6/3/2005) We hadden ons voornemen om eens een serieuze tocht te doen deze week, dus gaan we ons zeker niet door het weer laten afschrikken. Zaterdagmorgen was het stralende zon, maar bitterkoud buiten. De blauw-rode route van Maarkedal en Ronse stonden op het programma, dus gaan we die dan ook doen. Start niet op één van de officiële startpunten, maar aan de top van de Taaienberg, waar m'n nonkel woont. Handig voor na de tocht ;-) Eerst dus wat redelijk vlakke betonwegen om op temperatuur te komen, maar al snel gaan we offroad, waar het nogal moeilijk rijden is door de bevroren sporen van voorgangers. Na eventjes de rijstijl aan te passen lukt het echter zeer goed om door te rijden. Zeer mooie paadjes met nog veel mooiere vergezichten. Soms wat wazig door de nevel in de velden. Het blijkt al snel een zeer zwaar parcours te zijn, zeker voor mensen die nog maar enkele maanden met MTB bezig zijn. Eens de fiertel gepasseerd komt een zeer lastig stuk door het muziekbos. We zitten nu op de rode route. Niet veel verder komen we aan het bekende stuk net na Klein Frankrijk met de slechte bewegwijzering. Op die plaats zouden er echt wel enkele pijltjes mogen bijkomen. Gelukkig maken we de juiste keuzes en komen we een stuk verder terug een pijltje tegen. Na in een boog ten zuiden van Ronse te hebben gereden komt het echte werk er terug aan met de beklimming van de Hotond. Nogal zware beklimming voor mensen die voedsel vergeten mee te nemen zijn voor zo'n tocht :-S De tocht eindigt met nog een mooie klim terug naar waar onze auto staat geparkeerd en waar een warme soep ons opwacht... Eén van de mooiste en zwaarste routes die we tot nu toe al gedaan hebben. Zeer goede bewegwijzering, op dat stuk nar klein frankrijk na.

Rudy Van Den Eeckhout (12/8/2004) Gisteren heb ik de route van Ronse wezen biken met Noting's impossible.
Begonnen aan de Fiertel dus de rode route gedaan. Na een rit door het mMuziekbos gaat het bergaf richting Elzele(Ellezelle). Waar je toch enkele toffe uitzichten hebt vanop de heuvels. Na enkele malen de baan naar Brakel te hebben overgestoken liet de bepeiling het toch afweten, richting Amogies. Met behulp van het plan en wat gevraag vonden we de weg terug naar de molen. Wel een stevige klim, want die staat hoog. Veel asfalt weg op die route ook, maar ook landelijke uitzichten. Na een kleine tocht door Ronse gaat het weer de vlaamse kant op. De rit eindigde in het muziekbos. Wat mij het meeste opviel was een gelijkaardige beklimming maar wel veel langer uit de route van Gavere. Ook het landelijke bracht men daarbij, maar wel met een anderhoogte verschil. Dus een Maxi(3x) Gavere route naar mijn mening. De bepeiling viel wel tegen. Mocht het ons aan tijd niet ontbreken zouden we zeker de blauwe ook gedaan hebben, dat was zeker spijtig. Een volgende keer dan maar dat was onze leuze. Tegengevallen????nee, zeker niet,

Stephan De Smet (23/5/2004) Deze namiddag (22/05/04) de "Ronse-Maarkedal" bloso route gereden. Deze route werd pas in april dit jaar in gebruik genomen. Dominerende kleuren zijn blauw en rood. Er zijn verschillende startplaatsen. Wij kozen voor een vertrek aan "The Loftt - Sportscentre" in de Gefusilleerdenlaan15 in Ronse. Hier wordt tevens de start van de rode route gegeven. Volgens bloso is de totale route 48 km lang, maar wij reden 45 km in zijn totaliteit. Volgens de bloso steekkaart doe je over de 48 km 4.5 uur, maar een geoefende en -in vorm zijnde biker - doet hier makkelijk 1à ½ uur af. De bepijling is "Prima" op peil. Wat de route zelf betref :   hier is rood nog echt rood en leunt blauw dicht bij rood aan. Buiten enkele stevige hellingen waaronder de Hotondberg, Taaienberg (die best meeviel) en een passage door het Muziekbos,   zijn er ook nog flink wat technische afdalingen waar het uitkijken is voor tegenliggers. Puntje van kritiek   :   sommige paadjes (in afdalingen)   zijn   echt heel nauw en her en der mag eens wat gemaaid mogen worden zodat toch nog enig spoor overblijft. Verdder dient men tijdens het parcours een 2 à 3-tal keer een drukke verkeersweg over te steken. Opletten en uitkijken is de boodschap. Tot slot nog het volgende : dit is een zeer offroad en mooi parcours, maar - naar mijn bescheiden mening - niet echt iets voor een beginnend mountainbiker.