Commentaren:
Tim Delmotié (3/7/2009) Vorige zondag met een collega de volledige route van Erpe-Mere gaan rijden. Het had al een lange tijd niet meer geregend dus alles lag er kurkdroog bij. De omgeving rond de sporthal is supergeschikt voor MTB’ers. We waren pas vertrokken op de groene route en we kwamen naast de sporthal al een klein offroad-circuitje tegen. Ideaal als je achteraf nog wat krachten over hebt ;-) De omgevind van Erpe-Mere leent er zich toe om te MTB’en en je merkt het aan de route. Prachtige wegjes, zééér goed bewegwijzerd en niet al te technisch. Het stuk aan de Berg in Aaigem is knap, maar een kuitenbijter. De afdaling achteraf maakt alles goed J Op sommige wegjes ligt wel wat zand waar je zo’n 5 cm in wegzakt wat vlakke stukken soms loodzwaar kan maken. Aansluiting op blauwe lus ging vlekkeloos. Nergens problemen gehad met toegegroeide baantjes. Aan de kruising met het parcours van Haaltert moet je even opletten dat je niet op dat parcours terecht komt, maar geen probleem voor de rest. Prachtige uitzichten en landschappen. Het parcours is eigenlijk net zoals Haaltert een constant afwisselen van (lastige) hellingen en mooie (snelle) afdalingen. Zo moet het zijn. Maar… toen kwamen we aan de rode lus. De eerste 4 km vielen mee maar dan kwamen we in Erpe en we vonden nergens meer pijltjes. Gelukkig had ik de kaart mee en zijn we kunnen doorrijden naar Erondegem waar we teug een pijltje zagen. Ondertussen hadden we wel zo’n 4 km omgereden. Erpe-Mere: doe er dringend iets aan aub !!! In Erondegem kwamen we terug op de groene lus en dat is wel nog een leuk stuk. Zeker aan de autostrade en de laatste afdaling richting sporthal wa²s superleuk, ware het niet dat ik totaal afgepeigerd was na 44 km in de warmte zonder drinken de laatste 10 km.
Het is een niet te onderschatten parcours dat voor iedereen iets biedt, maar begin er niet aan zonder voorbereiding. De blauwe route alleen vind ik ideaal voor beginnende MTB’ers als ikzelf :o)
Annelies en Els (26/3/2006) Vandaag 25/03/2006 hebben wij de groene route gereden in Erpe-Mere. Een leuke route met vele off-road paadjes. We hebben echter twee opmerkingen.
Reeds in het begin waren we verkeerd gereden omdat er een pijltje ontbrak, misschien wel het belangrijkste pijltje van de hele route. Je rijdt naast de autostrade en dan moet je naar links langs een prikkeldraadomheining een padje volgen. Anders mis je 2/3 van het parcours!
Ergens in het midden zijn er werken bezig voor het aanleggen van een nieuwe weg in het bos. Ook hier stopt de bewegwijzering. Hier moet je de werken schiun rechts oversteken en verder tussen de weides rijden in een smal gevaarlijk paadje door de prikkeldraad.
Dirk Van Loo (3/6/2001)
- In januari 2001 na een natte periode, was de route erg modderig, zeer zwaar en meerdere stroken bijna onberijdbaar. Direct na de start is het al ploeteren geblazen. Een 10-tal ontbrekende pijltjes op de blauwe route.
- In mei 2001, na enkele drogere weken, lag diezelfde blauwe route er keihard bij, en was het dokkeren over de aarden wegen. De spoorvorming maakte het soms zeer moeilijk, vooral op de smalle stukken tussen de prikkeldraad. In januari was enkel blauw (28 km) meer dan genoeg, in mei was de volledige route (37 km) geen probleem.
- De routes waren blijkbaar nagezien, zo goed als geen ontbrekende pijltjes. (enkel op het einde van groen)
- In de blauwe route zitten een 2-tal langere hellingen, naast de vele kortere, minder steile stukken
Marc Geeroms(5/12/2001) Rijd je de combinatie van groen, blauw en rood zoals voorzien op het plannetje, dan mis je enkele zeer leuke stukken van de groene lus. Daarom stellen we voor de groene lus volledig te rijden. Rijdt je straks ook de blauwe maar laat je rood liggen, dan heb je 40 kilometer op de teller. Neem je er ook rood bij dan heb je ongeveer 47 kilometer in de benen.
De bewegwijzering is compleet maar nogal impulsief aangebracht : meestal op houten paaltjes maar ook onder verkeersborden, op afsluitingen, verlichtingspalen tot zelfs op de leuning van een rustbank toe. Bovendien moet het budget voor lijm helemaal opgebruikt zijn want een gedeelte van de pijltjes is met ijzerdraad vastgemaakt.
Langs de achterkant verlaten we het gemeentelijk domein Steenberg en gaan eerst op bezoek in Vlekkem. Als het enkele dagen geregend heeft dan heb je al meteen een modderlook. Het zwaarste stuk is na 1 kilometer : je rijdt (baggert) er langs een bosje waar er van een pad geen sprake meer is. Blijven trappen is hier aan de orde.
En na regen is ook het volgende stuk een uitdaging : er ligt een glibberige kasseienklim op je te wachten. Je rijdt de brug van de E40 over en na het "stadscentrum" van Vlekkem (1 kerk en 1 café) gaan we via een bijzonder mooi baantje op weg naar Ottergem. Hierna volgt een stukje asfalt en krijg je ook de mogelijkheid om aan te sluiten op het circuit van Sint-Lievens-Houtem (bekende BLOSO-pijl maar in gele kleur).
We duiken opnieuw het veld in en krijgen een beetje verder een mooie singletrack langs een spoorweg. De brug over en we rijden terug langs de spoorweg.
Even verder zijn we in Erondegem.
Opgelet : op een bepaald ogenblik moet je over een smal bruggetje en dan tussen 2 met prikkeldraad afgespannen weiden. Als het geregend heeft stap hier dan even van de fiets en ga 50 meter te voet : het pad is tot één diep en smal spoor gereden en door de verkanting riskeer je in de prikkeldraad te belanden. Bovendien kan je zo even op adem komen want er staat je een stevig stuk bergop te wachten. Als je de spoorwegbrug overrijdt heb je meteen ook het punt bereikt waar de rode route overgaat in de groene.
Even opletten : als je terug tussen de huizen komt moet je een beetje verder een smal pad links indraaien - de pijl staat op een betonnen paal van een afsluiting aan de rechterkant van de weg. Don't miss it.
Het industrieterrein van Erpe-Mere staat niet op het programma dus nemen we rechts wanneer we aan de asfaltweg komen waarna we op zoek gaan naar de brug over de E40. Voor de brug nemen we rechts het onverharde pad dat evenwijdig met de weg klimt. De afdaling die volgt vraagt een goede concentratie want de sporen van andere MTB-liefhebbers kunnen je uit je evenwicht brengen, zeker waneer het geregend heeft.
Onder de brug en dan links omhoog. Aan de splitsing moet je de aardeweg tussen de velden nemen en een goede kilometer verder ben je terug waar je vertrokken bent.
Blauw circuit.
Je begint aan de blauwe lus via de achterkant van de gemeentelijke sporthal maar in plaats van rechts ga je straks links wanneer je op de T-splitsing komt. Na enkele rustige kilometers kom je aan een steenweg. Bikers die met het parcours bij de opening hebben kennisgemaakt, kijken hier even verwonderd omdat het pijltje naar links wijst in plaats van rechts. Men heeft het parcours een beetje veranderd omdat een stukje van 200 meter door koeien zodanig tot moes gelopen wordt na enkele regen dat er geen doorkomen aan is. Rijden is hier totaal onmogelijk en, laten we wel wezen : trop is teveel. Bij droog weer kan je nog altijd dit oude stuk er bij nemen, de wegwijzers zijn nog intact en voor de amateurs ligt hier een woest stukje klimwerk langs een met grote stenen en keien bezaaid aardewegje. Nadat we de provinciebaan zijn overgestoken duiken we terug het veld in. Hier moet je een wegwijzer even met een korreltje zout nemen : het pijltje wijst naar rechts maar je moet gewoon rechtdoor, je kan niet anders.
Op de straat gekomen moet je een eindje verder links in draaien. Wel uitkijken want het pijltje is gedeeltelijk verstopt achter een boomtak en staat een tiental meters voor het punt waar je moet afslaan. En dan is het terug genieten van rustige veldwegeltjes in volle natuur. Ondertussen flirten we met de grens van Ressegem (groot Herzele) en naderen we een zeer tof stuk van het parcours. Het gaat eerst een halve kilometer lichtjes omhoog en een 50 meter over de top moet je naar links (pijltje is al 2 keer omvergereden) tussen 2 weiden. Na terug 50 meter versmalt de weg tot een singletrack die zich afdalend tussen de weiden slingert. Met een beetje goede wil kan je je in Oostenrijk wanen. Het laatste stukje is alleszins hard klimmen. Typisch één van die korte, nijdige klimpartijtjes die je vanaf hier tot in Mere nog enkele keren zal tegenkomen (het is in deze streek dat onze nationale bergtrots Lucien Van Impe de knepen van het vak geleerd heeft).
Ondertussen zijn we in Aaigem aangekomen, het landelijke dorpje waarover Jan De Wilde het wel eens gehad heeft in zijn liedjes. Tijdens onze doortocht zullen we ook aan zijn huis passeren, we vertellen echter niet waar hij woont.
In Mere zal je ook moeten beslissen of je het rode parcours erbij neemt of niet. Indien niet is het nog slechts 2 kilometer tot waar je vertrokken bent. Eén keer opletten : 200 meter na de splitsing van de rode en de blauwe lus is het (blauwe) pijltje op de rugleuning van een zitbank gelijmd.
Wij rijden echter de rode lus. En die gaat achter de vijver (met een leuk terrasje in de zomer) rechts omhoog. Eens je in Mere bent is het opletten als je aan het voetbalplein gepasseerd bent. Hier mankeert een pijltje dat je een smal baantje tussen de huizen in stuurt. Veel valt hier echter niet te beleven zodat je gerust mag doorrijden tot je op een T botst. Hier moet je linksaf. Als je de brug over de E40 overgereden bent is het terug opletten : je moet 100 meter verder links het talud afrijden (tussen de paaltjes) en de aardeweg nemen (zeer diepe tractorsporen) die achter de afsluiting van het nieuwe kerkhof van Erpe loopt.
Een eind verder kruisen we de Oudenaardsesteenweg en rijden we een stukje langs de Molenbeek. Hier is terug een pijltje dat naar rechts wijst terwijl je eigenlijk alleen maar rechtdoor kan. We zijn ondertussen in Erondegem. Links rond de kerk rijden en aan de spoorweg sluit je aan op het groene parcours. Vanaf hier verwijzen we graag naar de beschrijving van het laatste stuk van de groene lus. |
ERPE-MERE 
