Commentaren:
Jeroen Aelbrecht (5/8/2009)
- Slechte plaatsing van de pijltjes en vaak te laat of onduidelijk.
Omwille van de vele wegenwerken in de buurt werd dit nog een pak erger.
- Je moet veel klimmen maar dit is vaak op asfalt.
- Als de afdalingen dan al eens op off-road zijn is er niets technisch aan.
 Op de 22km had ik er eentje.
- Meer asfalt dan off-road (80/20)
- Niets voor de sportieve en fitte mtb'r die een uitdaging wil.
+ Het weer was wel goed.

Bart Coppé (2/5/2009) Op vrijdag 24 april 2009 de volledige mtb-route van Brakel gefietst. Prachtige omgeving en prachtig heuvelachtig parcours. Jammer dat de bewegwijzering soms onduidelijk is en zelfs hier en daar ontbreekt. Anders zeker een aanrader!

Jurgen Gabriels(1/6/2008) Ik heb gisteren met enkele vrienden de rode lus van brakel proberen te rijden maar we zijn er niet in geslaagd om de rode lus volledig uit te rijden om de reden van dat we de weg niet vonden er ontbraken nogal wat pijltjes .Daarna zij we overgeschakeld op de blauwe en de groene en die hebben we kunnen uitrijden er ontbrak wel een pijlje op de groene route maar we zijn er uitgeraakt.

Stefan Liedts (10/5/2008) Meimaand, 30 graden, blauwe hemel, Pinksterweekend. Bij valavond besluiten ik en m’n nichtje de groene lus van Brakel te doen. We starten aan de watertoren in Elst. Daar ontmoeten we een andere mtb’er die de blauwe lus volgt. Hij is op zoek naar een blauwe pijl,  zweet als een otter en valt gewoon om. Om hem wat rust te gunnen slaan we een praatje waarna we elk onze weg vervolgen. Na een stuk offraod en grote baan passeren we de kerk van Zegelsemwaarna we een lange kasseistrook inpalmen. Na een lusje passeren we een tweede keer de Haaghoek. De familie die daar op de hoek woont, zit voltallig buiten en reageert verwonderd als ze ons na een tijdje een tweede keer zien passeren.. De beklimming van de Leberg is zwaar voor m’n nichtje met de n BMX, en de drank in de Camelbag wort aangesproken. Maar na het oversteken van de grote baan  kunnen we op adem komen in het centrum van Elst. Na he passeren van de villa van politicus Herman De Croo belanden we in het natte bos van Michelbeke dat er nu droog bijligt. We doorkruisen weer Elst-centrum en daarna volgt een relax stuk offroad. We denken al dat het in de sjakosch (pocket) is, wanneer als ultiem dessert ons een zeer smal pad opwacht dat eerst bergaf gaat en en daarna zeer steil omhoog loopt lans diepe gevaarlijke greppels. Toffe route, mooie landschappen, sommige pijltjes zitten verscholen achter de natuurpracht.

Stefan Liedts (3/5/2008) Een prachtige zomerse zaterdagnamiddag. Na een intensieve lenteschoonmaak van ons fermette’ke in Schorisse trek ik richting Brakel. M’n schoonbroer rijdt ook mee. Hij is eigenlijk een wielertoerist en diept uit de schuur nog z’n oude koersvelo op. Groen geschilderd…door mij, de voorderailleur afgebroken… door de natuurkrachten en de remmen…geraken ook niet door de kontrol teknik. Om ons op te warmen beginnen we ons tochtje met de klim op de Heide en de Stokstraat. We bollen de korte blauwe route af door de mooiste streek van Vlaanderen. Hier en daar geen pijltje te zien, de gps bewijst weer z’n nut. Onvermijdelijk komen we steeds familie tegen op de landbouwwegjes, in de weiden, op de akkers, en we doen telkens een gezellig “klapke”. “Gemiddelde snelheid” is het dwaaste wielerbegrip dat ik ooit gehoord heb, sommige bikers moeten eens leren te genieten en goeiendag te zeggen tegen de mensen rondom hen in plaats van te showen met hun TREK-tocht. Anyway, aan het voetbalterrein van FC Zegelsem is het helemaal feest.We worden binnengetrokken door een neef voor een pint en een uitvoerige beschrijving van zijn ganse wagen- en koeienpark. Soms had ik de indruk dat mooie singletracks ovrgeslagen werden, strange. Volgende keer doen we de groene lus en springen eens bij De Croo binnen om zijn hangbuikvarkentjes te bewonderen !

Stefan Liedts (27/4/2008) De conditie van deze beginnende mtb’er begint goed te zitten, dus waag ik me vandaag aan m’n 2 e Vlaamse Ardennenroute, de rode lus van Brakel. Van geboorte ben ik Brusselaar, maar al m’n familie woont in de Vlaamse Ardennen. Terwijl m’n familieleden zich zitten vol te schransen op een communiefeest, trek ik m’n stoute (klik)schoenen aan. De dag ervoor had k m’n klikschoes vergeten, maar een (crash)testje wees al vlug uit dat je de Vlaamsche Ardennen niet kan bedwingen met gewone schoentjes op gladde klikpedalen. Anyway, m’n avontuur start aan ons fermetteke gelegen onderaan ’t Bosgat in Schorisse. Direct 40 meter hoogteverschil in de eerste kilometer, amai mijne frak. Dan offroad (a jaaaa) tot aan t kasteel te Wolfskerke, waar nu Jan Fabre woont. De rode begint daar(aan den “ijskelder”)steil bergaf, zelfs een ezel versperde de doorgang. Dan steil bergop over scherpe kasseien (t is hier precies G’bergen!). MTB op z’n best, ook bij FC Zegelsem,waar ze net een goal scoren. Na de officiële startplaats op het industrieterrein kruisen we het kaarsrechte fietspad dat op de vroegere spoorweg aangelegd werd. De klim naar Everbeek-Boven en de passage bij de Verrrebeekmolen lonen de moeite. De Romeinse Weg heeft veel van z’n charme verloren door Fluxys-werken. Ter hoogte van Pullem krijg je een serieuze kuitenbijter te verwerken. Het schampschot langs het Brakelbos kan je mooier inkleden door door het bos te rijden. Aan de kruising met de N48 steek je de steenweg voorzichtig over, en 10 meter hogerop kan je terug het veld induiken naar de Hutte. Toffe route, met klimwerk en prachtige landschappen, maar wat had je anders verwacht !

Patrick Jacxsens (26/10/2004) De weerman had het deze keer bij het rechte eind. Vandaag zou de mooiste dag van de week zijn. De zon is van de partij en de route van Brakel willen we vandaag toevoegen aan ons lijstje. Daar het de voorbije dagen heeft geregend besluiten we te starten in Elst. In taverne 't Hoekske kan er blijkbaar een douche genomen worden. Dit was alvast het geval enkele jaren geleden. De herbergier heeft er de doucheruimte omgebouwd tot een privé sauna. Dus van douchen op te route van Brakel is geen sprake meer. We rijden dan maar naar de kerktoren van Elst, de startplaats van de groene route. Langs goed bepijlde wegen rijden we van de ene beklimming in slijkerige landwegels naar de andere. De verhouding pad weg valt bij ons in de smaak. Van de groene route schakelen we over op de blauwe route. Ook de overschakeling naar de rode route gebeurt vlot. Tot aan het voetbalveld van Zegelsem. daar vinden we de laatste rode pijl. We volgen de aangegeven richting, en proberen elke afslag die we tegenkomen tot aan de volgende splitsing. Zonder resultaat. Ons goed verstand gebruikend, of liever onze intuïtie, rijden we goed kom het uit verder. Na enkele kilometer komen we terug een rode pijl tegen, maar blijkbaar was deze verloren gelopen. Op grondgebied Vloesberg vinden we rechts van ons een bos. Dit zou kunnen het bos van La Louvière kunnen zijn. Als wilde everzwijnen vliegen we het bos in. En wonderbaarlijk, aan de andere kant van het bos rijden we naar boven en vinden terug een rode pijl. Tevergeefs. Onze kilometerteller tekent reeds boven de 50 km. En we besluiten op de landwegels naar Elst terug te keren. We komen nog enkele groene pijlen tegen op de terugweg, maar besluiten als kers op de taart de Leeberg te beklimmen. Zo komen we terug in Elst. We kunnen besluiten dat de route van Brakel een gezellige route is om te fietsen. Met enkele technische stukken , zeker na regenweer. We vonden het zeker niet erg dat we verdwaald zijn, maar voor een verder bestaan van de route Brakel is een betere bepijling zeker geen luxe. Douchen in 't Hoekske is ook niet meer mogelijk. een alternatief is wenselijk. Zeker voor mensen die niet van de nabije streek komen fietsen.

Bruno Haemers (8/5/2002) Gisteren de rode route in Brakel gedaan: opnieuw een hoog staaltje van de prachtige Vlaamse Ardennen. Deze ca. 25Km-lange route verveelt je voor geen seconde. Na een korte introductie over wat baanwerk, begin je aan een heel gevarieerd parcours met veel off-road, hier en daar
stevige hellingen en dan natuurlijk ook de bijkomende (doch niet te gevaarlijke) afdalingen.
Op de bewijzering was ook zo goed als niets aan te merken. 1 opmerking misschien: na ongeveer 3/4 van het parcours en na een lange beklimming, kom je op een drukke baan naar Ronse terecht. Het pijltje (vlak voor je komst op die baan) schept een beetje onduidelijkheid, maar hier moet je gewoon de baan oversteken (en niet naar links), eventjes over een stukje steenafval rijden en dan naar verder naar rechts).
Maak je echter geen illusie rond de beperkte 25Km. De rode route in Brakel is wel degelijk 'rood' waard: zeker bij regenval zitten er een aantal heel technische stukken bij. Bovendien staan er, vooral naar het einde toe, een aantal stevige beklimmingen voor de boeg die je echt wel goed voelt in dij en kuiten. De mooiste hebben ze voor het laatst gehouden: een beklimming die verdacht veel weg heeft van een 'Geraardbergse Muur'.
1 minpuntje: aan het containerpark in de Industrielaan (plaats van vertrek) staat een hoge druk reiniger waarmee je je fiets kan afspuiten: dit toestel is m.i. véél te krachtig voor een gezonde MTB-reiniging.
Conclusie: Brakel is een prachtige piste, vol afwisseling, goed bewegwijzerd en voor MTB-ers die de typische kenmerken van de Vlaamse Ardennen weten te appreciëren. Een absolute aanrader