Commentaren:
Hans Huysmans (17/6/2004) Als je ooit twijfelt tussen de route van Herentals of die van Lille, kies dan maar die van Herentals.  De route in Lille is veel te vlak, veel te veel brede wegen en paden, zeer weinig afwisseling en de blauwe tour is op het eind precies zoeken van "hoe kunnen we dit nu langer maken ?".  De rode route in Lille is nog niet eens gelijkwaardig met de groene van Herntals, saai dus.  Toch een positieve noot, in de blauwe tour zitten een paar korte kunstmatig aangelegde bergjes waar je fantastisch kunt springen, als je van de groene naar de rode route fietst, begin je aan een heel plezierig stuk en je zit voor zeker 90% in het bos.  Al bij al is dit meer een bosrit i.p.v. een mountainbike omloop.

Dirk Van Beckhoven (24/3/2003) Ik heb de voorbije weken de 3 lussen van deze route gereden. Over het algemeen kloppen de vorige commentaren, alleen in de groene en de blauwe route ontbreekt er telkens 1 pijl (enkel het plaatje, het paaltje staat er nog).  De boeren hebben met hun mestkarren de wegen de laatste weken wel zwaar geprofileerd, maar het blijft doenbaar. Nog niet teveel mulle zand gezien, maar als de huidige droogte aan blijft houden zal dat niet lang meer duren denk ik. Een aanrader dus, en voor mij als nieuwe inwoner van Vosselaar, mijn nieuw trainingsparkoers.

Benny Sluyts (20/12/2000) Zondag heb ik de Haarlebeekroute in Lille-Beerse gereden. Een pracht van een parcours met een zeer hoog offroad gehalte. Iedere biker vindt hier wel zijn gading: technische stukken, singletracks,pracht van een natuur.
Het parcours lag er volledig droog bij (kan ook moeilijk anders na verschillende dagen van hoogzomer).
Ik ben vertrokken vanop het recreatiedomein de Lilse Bergen. Het aankondigingsbord staat rechts t.h.v. de receptie van de nabij gelegen camping (=gebouw met vlaggen). Deze startplaats is centraal gelegen op slechts enkele minuten van de autostrade.
De rode route vind ik de meest mooie, veel technische stukken, een km of twee waar je constant op en neer moet, zig-zag paadjes,.... kortom een kwartiertje pure fun! De blauwe route telt enkele kunstmatig aangelegde heuvels achterelkaar van ongeveer 5m hoogte, waarbij je wel dient op te passen: de ganse heuvels staan vol met brandnetels en het padje dat je dient te gebruiken is slechts enkele cm breed. Op het einde ervan is er ook nog een leuke singletrack van een kilometer. De groene route is de minst interessante, ideaal dus om mee te starten en de benen op te warmen. Buiten deze heuveltjes is de ganse route zo vlak als een biljarttafel, zodat ze geschikt is voor elk type van biker. Ook de totale afstand van 42 km mag gezien de aard van het parcours geen probleem zijn.
De bewegwijzering is piekfijn in orde. Geen enkele pijl is verdwenen, niet tegenstaande dat het hier constant draaien en keren is en dat er dus massa's pijltjes staan. Hoe komt het dan toch dat op andere Bloso routes, vooral dan diegene die niet in natuurgebied gelegen zijn, een fietstocht steeds meer en meer op een zoektocht begint te lijken? Een MTB'er die zichzelf au serieux neemt, heeft toch respect voor de natuur! Wat bezielt sommige mensen dan toch om ons ettelijke kilometers verkeerd te laten rijden?
In dit gebied staan redelijk wat weekendhuisjes. De wegen hiernaartoe zijn weliswaar onverhard, ware het niet dat over deze stroken van die grove steentjes zijn gekapt, waardoor je extra dient op te letten voor platrijden.
Kortom, een route die ik vanaf heden bij mijn favorieten reken, en ik dan ook aan iedereen kan aanbevelen.