mountainbike.be
28/02/2017
Reisverhalen

Cyprus Sunshine Cup: ons be-/overlevingsverslag

Al eens aan Cyprus gedacht als bestemming voor uw volgende biketrip? Onze redacteur wisselde de Vlaamse Ardennen afgelopen week in voor het Trodosgebergte. In het spoor van – of beter úren na – eindwinnaars Jaroslav Kulhavy en Githa Michiels werkte hij zijn Sunshine Cup af. Een be-/overlevingsverslag.
Cyprus: gegarandeerd bikeplezier
© EGO-Promotion
Door de nauwe straatjes van Lefkara tijdens de tijdrit
© EGO-Promotion
Onverharde wegen à volonté, met af en toe een leuke singletrack
© EGO-Promotion
Aan de start van de volgende etappe van de Sunshine Cup
© Vladimir Grishechko
Indrukwekkende panorama's als beloning voor het klimwerk
© EGO-Promotion
Recupereren tussenin kan in één van de vele pittoreske dorpjes
© Vladimir Grishechko
Neen, dit zou eigenlijk géén belevingsverslag worden van onze redacteur in de Cyprus Sunshine Cup. Een reisverslagje over twee gezapige fietstochtjes op Cypriotisch grondgebied, om nadien vier dagen met notablok en balpen de renners op te wachten aan de finish, dat was het plan. Maar, om het met de gevleugelde woorden van Tom Boonen te zeggen: ‘Sometimes you don’t need a plan, sometimes you just need big balls’.

Niet dat we willen pronken met de grootte van onze testikels, want dat ondergetekende uiteindelijk aan de start stond van de Sunshine Cup, dat had enkel te maken met de pracht van de trails en de panorama’s op het eiland die tijdens die twee geplande fietstrips werden ontdekt. En dus stonden we afgelopen week met een povere wintervorm en een bang hartje aan de start van onze eerste meerdaagse van 2017.

In een notendop

Groot is Cyprus niet: nog geen tienduizend vierkante kilometer, en daarmee is het eiland ten zuiden van Turkije en ten westen van het Midden-Oosten drie keer kleiner dan België. Met iets meer dan een miljoen inwoners doet het bovendien elf keer minder goed dan ons land. U beseft het zelf al: op Cyprus is de bevolkingsdichtheid een stuk minder groot dan in de Benelux. Leuk voor mountainbikers, want hoe minder huizen en mensen we tegenkomen tijdens onze fietstocht, hoe avontuurlijker we ons voelen, nietwaar?

Wat u nog moest onthouden van Cyprus uit de aardrijkskunde- en geschiedenislessen: het land is in twee gesplitst door een grens, want het noordelijke gedeelte wordt omwille van de strategische ligging bezet door Turkije. De rest van het eiland spreekt en leeft Grieks. Al is Cyprus sinds 1960 een onafhankelijk land. Tot dan stond het als kroonkolonie onder bestuur van het Verenigd Koninkrijk. Gevolg voor bikers: fietsen doet u nog steeds aan de linkerkant van de weg, de weg vragen lukt zo goed als overal in het Engels. En uw ongefilterde koffie, die betaalt u in euro’s, want sinds 2004 is Cyprus lid van de Europese Unie.

Cyprus in your heart

Toerisme is de belangrijkste pijler van de Cypriotische economie, en dat is ook het bestaansrecht van de Sunshine Cup. De toeristische dienst van het eiland is de hoofdsponsor van de rittenwedstrijd, die dit jaar al aan zijn twintigste editie toe is. Het is één van de weinige meerdaagses buiten categorie op de UCI-kalender en lokt traditioneel een hoop West-Europeanen, oud-Oostblokkers en zelfs Aziaten naar Cyprus voor de start van hun mountainbikeseizoen in combinatie met een stage tussen de twee luiken van de wedstrijd in. ‘We willen laten zien dat je niet enkel in Mallorca of Lanzarote kan trainen als het slecht weer is in Noord-Europa. In Cyprus kan dat net zo goed’, vertelt organisator Mike Hadjioannou erover. De man organiseert ook fietsreizen, een granfondo op de weg en een triatlon op het eiland.

De grote aantrekkingskrachten van het eiland: het aangename weer (is de zon niet aanwezig, dan is het nog altijd erg prettig bikeweer, zo ondervonden we aan de lijve) en de trainingsmogelijkheden voor fietsers. Liefhebbers van wegwielrennen vinden op Cyprus wegen in goede staat en zonder zwaar of druk verkeer, mountainbikers kunnen hun hart ophalen op de eindeloze ‘dirt roads’ en enkele uitdagende singletracks. Vlak is het in Cyprus bijna nergens, tenzij aan sommige delen van de kust. Klimmen kun je in het Trodosgebergte gemakkelijk tot 1200 meter hoogte.

Tijdrit bergaf

Beginnen deed de Cyprus Sunshine Cup met een tijdrit bergaf. Eentje waar de toppers al met de nodige zenuwen aan de start stonden – het begin van het seizoen, weet je wel. Kan je denken hoe ondergetekende zich voelde toen hij op het startpodium stond te wachten, wetende dat er niet alleen een vlakke finale en twee hellingen klaar lagen, maar vooral ook 730 meter aan hoogteverlies in amper veertien kilometer. En dat over rotsige singletrails, enkele trappen, een indrukwekkende passage door het pittoreske toeristische stadje Lefkara en een uitdagende smalle afdaling langs een bergwand naar de lokale dam.

En dat niet alleen met onze povere wintervorm, maar ook op een huurfietsje dat we van de organisator hadden geleend. Blij dus dat dat goed afliep: na veertien kilometer finishten we niet alleen met een rood aangelopen kop van de inspanningen in de lastige slotfase, met een linkerarm vol stekkers van een Cypriotische struik (een bocht iets te kort en te snel proberen aan te snijden, dat is nooit een strak plan), maar vooral met een glimlach van oor tot oor met dank aan al het plezier bergaf.

Onze tijd? Als je weet dat voormalig olympisch kampioen Bart Brentjens, zes minuten later gestart in de mastercategorie, ons in de laatste hectometers kwam voorbij gestormd, dan besef je zo wel dat die chrono van ons weinig voorstelde. Al deed een tiental lokale en Oost-Europese helden nóg trager dan ondergetekende. Het moment van de dag? Toen de trail plots volliep met een kudde schapen. Wat de nietsvermoedende herder naar me toe snauwde toen ik amper in de remmen ging en de kudde dieper de berg af dreef, dat zullen geen complimentjes geweest zijn…

Met de glimlach grenzen verleggen

Dag 2 van de Sunshine Cup was een traditionele etappe zoals we ze vaak zien in meerdaagses. Amper 52 kilometer lang, maar wel bijna tweeduizend hoogtemeter rijk! Een flink deel van die hoogtemeters moesten al vroeg in de rit overwonnen worden: eerst op het asfalt, nadien op een gravelweg die de steile stroken afwisselde met ‘lopende’ stukken. Ondanks hartslag 165 viel dat al bij al nog best mee, met dank aan de indrukwekkende vergezichten over de streek én het besef dat een mooie beloning wachtte: de Eliastrail.

Die singletrackafdaling geldt als één van de beste van het eiland. En terecht. De eerste helft van de tien kilometer daalplezier is de snelle sectie van de trail: flowige bochtjes op comfortabele bosgrond, met af en toe enkele boomwortels of een rotsige strook die voor wat uitdaging zorgt. Dan is deel twee van de Eliastrail een stuk veeleisender: die is eerder bedoeld voor endurofanaten, en dat merk je. Je rijdt van de ene dropje/jump naar het volgende korte haarspeldbochtje, de trail gaat bij momenten loodrecht naar beneden en de rotsige ondergrond verlaat je bijna nooit. Een stevige uitdaging, maar wel eentje waar je als Belgische biker met de glimlach je grenzen wat verder legt.

De slotfase van de rit loopt over snelle brandwegen, tot het paaltje verschijnt dat aangeeft dat we nog vier kilometer hebben te gaan: de slotklim naar start- en finishplek Lefkara gaat immers loodrecht omhoog. Voornamelijk over verharde weg, maar veel maakt dat niet uit: het lijkt wel alsof de grote broer van de Muur van Hoei in Cyprus woont. Het gaat zo steil dat de laatste deelnemers zelfs van de fiets moeten om te voet omhoog te klauteren, maar uw testpersoon blijft gelukkig nog net in het zadel.

Klimmen met de glimlach

Deel drie is voor ons ook de laatste opdracht van de Sunshine Cup: voor de crosscountryetappe op zondag over lokale ronden pas ik met de glimlach. In de derde etappe mag het energievaatje dus volledig leeg worden getapt. 65 kilometer lang is de rit, en opnieuw goed voor om en bij de 2000 hoogtemeters. Deze keer wordt het grootste gedeelte daarvan in één keer voorgeschoteld, tijdens de vijftien kilometer lange klim in het Trodosgebergte.

Na een snelle start over brandwegen en enkele leuke singletrackjes doemt de gevreesde klim op aan kilometerpunt 25. Aanvankelijk winnen we hoogtemeters op asfalt, nadien komt ons figuurlijke (maar niet letterlijke, want dat komt pas enkele geasfalteerde kilometers later) hoogtepunt van de dag: kilometerslang klimmen we op een smal bergpad dat zich naast een fraai bergriviertje over een steile wand omhoog kronkelt. Ondanks de pijnlijke benen een behoorlijk indrukwekkend moment voor ondergetekende.

De laatste twintig kilometer van de dag, die maken vooral pijnlijk duidelijk dat we - zoals gevreesd - conditioneel nog niet klaar waren voor deze pittige opdracht: zowat alles tussen mijn vingertoppen en mijn rug gaat in opstand tijdens de leuke Kakokefalostrail die de afdaling van de lange klim inluidt, en in de golvende kilometers over stofwegen die volgen, gaat het licht volledig uit. Het is krabben om anderhalf uur na rit- en eindwinnaar Jaroslav Kulhavy de streep in Lythrodontas te halen.

Maar het doet geen afbreuk aan het plezier dat we beleefden: de Sunshine Cup, en de Cypriotische trails op zich, zijn een aanrader voor een recreant. Aangenaam weer, een vlotte aansluiting via Brussels Airport, de betaalbare hotel- en startkosten, de vele beschikbare hoogtemeters en het ruime aanbod aan onverharde wegen en enkele uitdagende singletracks maken van Cyprus een geschikte locatie voor uw lenteuitstap. De Sunshine Cup zelf, die moet enkel nog het ondermaatse niveau van zijn bevoorradingen opkrikken. Het parcours en de signalisatie, die zijn af. Net als ons vaatje na vijf dagen biken in Cyprus.
Auteur: Simon Lamon
tags Cyprus Sunshine Cup
Linkpartner

Deze site maakt gebruik van cookies om de site optimaal te laten werken.

Cookies zijn kleine bestanden die gebruikt worden om de instellingen van deze site te bewaren.

Cookies vertellen ons niet wie je bent.

Wil je meer weten over cookies, lees dan onze cookie policy