Op stage met Gody Jacobs

Van 19 tot en met 29 januari is in Israel het eerste trainingscamp ooit georganiseerd. Organisator van dit alles was Subaru-Gary-Fisher renner Dror Pekatch, samen met mecanieker Adi Hadar en kinesist Itzik Levin.
Onze landgenoten Gody Jacobs en Jo Pirotte hebben er samen met Laurens Warson, de Nederlander Ilya Velter, en enkele Israeliers gedurende 8 dagen getraind in de woestijn onder heerlijke weersomstandigheden.

Hoewel de temperaturen hier bij ons het momenteel ook niet onaardig doen, was het in de uitvalsbasis, Isrotel in Mitzpe Ramon (een dorpje midden in de woestijn) aangenaam vertoeven.

Dag 1:
Van MITZPE RAMON naar MITZPE RAMON. Er stond een training van 120 km op het programma. De eerste 60km waren met de wind mee, na 1u30 hadden we een gemiddelde van maar liefst 40,8km/h. Dit op een glooiende omloop met 2 klimmen van ongeveer 5 km. Maar toen moesten we dezelfde weg ook nog terug, de wind vol in ons gezicht en stoempen maar. De teller kwam met moeite nog aan 20km/h. Uiteindelijk na 4u gereden te hebben kwamen we terug aan in het hotel.

Dag 2:
Ging van MITZPE RAMON naar NIZZARRA. Meteen na het vertrek begon de weg stevig op en af te gaan. Dit zou zo een anderhal uur blijven duren. Toen kwamen we aan een checkpoint waar we even moesten wachten om toegang te krijgen om verder te rijden. We hadden even de tijd om te genieten van het prachtig uitgerekte woestijnlandschap. Na een 15-tal minuten mochten we dan toch doorrijden. Er volgden nog een 3-tal klimmen van 5 à 6km, gevolgd door een lang stuk vlak waar we aardig snel doorreden. Deze weg liep parallel met de grens van Egypte waar Egyptische soldaten ons vriendelijk toezwaaiden. Zij hadden waarschijnlijk zelden of nooit een groep renners zien doorkomen. Uiteindelijk kwamen we aan in Nizzarra na 4u35min en 143km op de teller. De terugweg legden we af met de wagen. Nadien volgde er een heerlijke en ontspannende massage, die heel erg deugd deed.

Dag 3:
Van MITZPE RAMON naar de DODE ZEE. Onder heerlijke temperaturen vertrokken we redelijk vroeg. De wind maakte de rit weer erg zwaar, ook de ontelbare klimmen begonnen stevig pijn te doen in de kuiten. Eens de Dode zee in zicht ging alle pijn weg. We stopten even om te genieten van het prachtige uitzicht. Nadien zetten we onze weg voort met links van ons de bergachtige grens met Jordanie. Na 170 km was de trainingsrit voorbij.
Dankzij de prachtige rit met enorm veel mooie panorama’s voelden we de pijn in onze benen minder erg.

Dag 4 was hersteltraining, dit was nodig want de spieren begonnen aardig pijn te doen.

Dag 5:
Ging van MITZPE RAMON naar EILAT. Het zou een tocht van 150km worden en de wind stond aardig in ons voordeel. We draaiden stevig rond en het zou al vlug blijken dat we veel sneller dan gepland Eilat zouden gaan bereiken. Na een kleine 4uur kwamen we aan in Eilat, dit met een gemiddelde van 38km/h en zonder echt diep te gaan. Het leek wel of we de hele tocht achter de brommer hadden gehangen. De zon was ook constant van de partij geweest en dat heb ik geweten. Ik had me immers vergeten in te smeren en bij aankomst in Eilat was ik zeer zwaar verbrand. Gelukkig had mijn kamergenoot Ilya Velter aftersun bij, anders had ik die nacht waarschijnlijk niet veel hoeven te slapen.

Dag 6:
Van EILAT naar MITZPE RAMON. Na enkele uren wat aan het strand van de Rode zee te hebben vertoeft ,vertrokken we iets na de middag. Dit was niet meteen met volle goesting want in Eilat hing er een echte vakantiesfeer en we hadden meer zin om wat langer te blijven. Eens vertrokken hadden we niet veel tijd om te herstellen. Na een 10tal minuten volgde er een klim van 12 km. We waren meteen goed aan het zweten. 40 min later bereikten we de top. De rest van het traject was redelijk vlak met lange rechte wegen maar helaas ook met een stevige wind die pal op de kop stond. Even rustig rijden was er zeker niet bij, het was zwoegen en afzien. Na 4uur en 109km eindigde we onze rit, iedereen zat helemaal stuk. Maar het was weer een super training.

Dag 7 was opnieuw een hersteltraining van 2 uur gevolgd door een heerlijke massage die de spieren zeer goed konden gebruiken.

Dag 8:
Ging van MITZPE RAMON naar Ramat Efal. De woonplaats van Dror Pekatch, de renner die het trainingscamp georganiseerd had. De tocht ging over een zeer glooiende omloop met op het einde lange rechte wegen. Iedereen genoot ervan want het was onze laatste training. Na enkele uren begon het woestijnlandschap te verminderen en kwamen we terug in het normale groene landschap terecht. Ja!! Zo rap kan het landschap hier veranderen. Na uiteindelijk 200 km gereden te hebben zat de laatste training er op. Ik moest meteen mijn fiets inpakken want enkele uren later vertrok ik via het vliegveld van Tel AViv terug naar Brussel. Eerst gingen we nog met de hele groep naar Spagettim,een heel erg goed Italiaans restaurant. Daar praatten we nog wat na over de fantastische ervaringen en de zware trainingen (een kleine 1000 km) die we gedaan hadden. En dan was het over, terug de vlieger in richting Belgie met een goede conditie en met herinneringen voor het leven.

Eén ding staat vast, Israel heeft alles om iedeaal te trainen. Iedereen vindt er wel iets naar zijn goesting. Volgend jaar ga ik zeker en vast terug.

Kenneth Droeshoudt
Bron: PM Gody Jacobs - Univega Pro Team

Terug